خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

به دهانم نگاه می‌کنی و کوچکترست از آن‌که بر‌زبان آورد: جهان را بیا بر ساقه‌ی یک لحظه تاب بخوریم بیا باد را بنوشیم بیا چشم‌هامان را تماشا کنیم وقتی سوسن‌های سفید می‌چینند که می‌گندند که به نوشین‌ترین عطر معطرند شکل ویرانه‌ها حواس را کند می‌کند در …

لیمو و پرتقال. آه از دخترک عشق بی‌اعتبار! لیمو و پرتقال. آه از دخترک، دخترک سفید! لیمو. چنان که خورشید می‌درخشید. پرتقال. در چین‌های آب.

شاخه‌ا‌‌ی سبز رها از ضرب و از پرنده. انعکاس هق‌هق بی درد و بی لب. انسان و جنگل. رو در روی دریای تلخ می‌گریم. دو دریای آوازه‌خوان در چشمان من است

غروبِ حلزون‌های سبز و پروانه‌های خسته، نشسته بر دست‌های من. کجا آرام گرفته باد؟ سکوت خاک و علف. اگر بی‌سخن، به باد سپرده‌ای رازهایت را در این حوالی نوزید. تو را جستجو می‌کنم در سکوت خاک و علف. پابرهنه بر علف اگر بجویمت، خاک با من …

زن گفت: «نه! امروز نه، یه وقت دیگه یه وقت دیگه‌، بعدن، بعدن.» مرد گفت: «آره، فقط داری امروز و فردا می‌کنی وقتی باس کار شاعرو جلو بندازی.» هرچند، حتی لباس‌هایی که از شکسپیر بر جای ماند از کشوی لباس‌های هملت بود…

شاخه‌ی نازکیست تنت که از آن دانه‌‌ای می‌افتد و جوانه نمی‌زند شاخه‌ی نازکیست تنت. گوی ابریشمین‌است تنت که مکتوب است برآن همه‌چیز به خط اشتیاق تا واپسین چین و چروک گوی ابریشمین‌است تنت. آسمان مشتعل است تنت کمین کرده مرگ و رویا در پیرُهَنش که آسمان …

در شفقی تفته بوته‌های یاسمن می‌لرزند تقلا و مویه آن‌ها را جاکن می‌کند. بالای ویرانه‌ها فرشته‌ای با نگاهی شهوت‌ناک ریشه‌ی بال‌ها گم‌شده را می‌لیسد. ماه در ریگ سفید آتش می‌گیرد و هوا گردبادی به‌جا می‌گذارد از لهیب شعله‌ها، ردی از خون و بوی استخوان‌های سوخته و …

وقتی با پاییزت بر شانه‌ها از میان پنجره‌ام می‌گذشتی ای اردیبهشت و علامت می‌دادی با نور از واپسین برگ‌ها. چه می‌خواستی به من بگویی، ای اردیبهشت؟ چرا چنین محزون بودی و شیرین، در اندوهت؟ هرگز ندانستم ولی همیشه در کوچه یک مردِ تنها بود میانِ دیگران. …