خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

در باران موسمی در مسیر رودخانه‌ای بی‌نام هراس هم، نامی ندارد.

اسبی بود سرخ، چهارنعل بر رود بی‌کران. اسبی بود سرخ، قرمزِ ِقرمز‌ «عینهو خون، دوون دوون، وقتی یه گوزنو می‌کشن.» اسبی بود سرخ با پاهایی داغ‌خورده از سنگ رنج‌بار لاجورد. محتضر بر رود، در آن چند دقیقه‌ی کوتاه. جان سپرد در رود. شب، گورش بود. گوری …

نه کسی دریافت عطر مگنولیای تیره‌ی‌ شکم‌ات را نه کسی خبر شد از شکنجه‌ی مرغ زرین‌پر عشق میان دندان‌هایت. هزار نریان پارسی در میدان‌ مهتابی پیشانی‌ات به خواب رفتند وقتی، چهار شب به بر داشتم کمرت را دشمن برف را. میان یاسمن‌ها و گچ نگاه‌ات شاخه‌ای …

دختره از پیش چشام رد می‌شه. آه، عجب احساس کهنی! می‌پرسم: به چه دردم میخوره کاغذ، ترانه و جوهر؟ تنت واسه من یه نی تر و تازه‌ست یه سوسن سرخه. دختر سبزه‌ی ماه بدر تو چی‌ می‌خوای از آرزوی من؟

از اتاقم صدای فواره می‌شنوم. یک انگشت تاک و شعاعی از آفتاب. دلم را نشانه می‌روند. در هوای مرداد ابرها در سفرند. من به رویا می‌بینم که رویا نمی‌بینم در دل فواره.

صدایش را می‌جوید کودک. (پادشاه زنجره‌هایش نگه می‌داشت.) در یک قطره آب صدایش را می‌جست کودک. برای تکلم نمی‌خواهم‌اش، حلقه‌ای خواهم ساخت با آن که در انگشت‌ کوچکش با خود خواهد برد سکوت مرا. در یک قطره‌ آب صدایش را می‌جست کودک. صدای اسیر، در دوردست‌، …

درخت سیب من حالا سایه و پرنده دارد. چه جهشی‌ست در رویای من از ماه تا باد. درخت سیب من هرچه سبز را به بر می‌گیرد. از آغاز بهار چگونه می‌بینم پیشانی سفید زمستان را! درخت سیب من… باد پست و درخت سیب من… آسمان بلند

حالا خود را گشاده‌‌است گل بامداد. اعماق عصر یادت هست؟ سنبل ماه منتشر می‌کند عطر سرد خویش را. نگاه مرداد یادت هست؟