خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

آری تمام‌اش را دیده‌ام هرچه که نیست را درکارِ ویرانی هرچه که هست انتظار را که چنان طوفانی نو بر زمین می‌نشیند روز را که خونین است آن چشمان آبی را که باد را می‌گیرند تا تماشایش کنند و امواج مجنون را که پیش می‌روند تا …

چه کسی سخن می‌گوید هنوز با آن دل سوزان، وقتی جبن و هراس نام بخشیده به همه چیز؟ قید گذشته صفیر می‌کشد. صفیر می‌کشد سرب در اسخوان‌های جوان اما یک روز زمستانی‌ست، کسی ملافه‌های بسیار آماده می‌کند و فضای تهی را از نو می‌سازد. تنها جسم …

کنار من باش، نزدیک، تنها آن‌وقت سردم نیست. از اقصای فضا سرما می‌خروشد به درون. ابهت‌ِ او را می‌بینم و خردی خود را. آنوقت نیازم را در‌ می‌یابم به بازوان گره‌کرده‌ات: آن دو شعاع نورِ کائنات.

آن زن خشکی را می‌نوشت و خاک و شاخه و تهیا را می‌نامید، هنگام که من در هیدروژن بنفش غوطه می‌خوردم و او را می‌نامیدم.

اگر حقیقت دارد که جهان بسیار حرف می‌زند بگذار همه خاموشی گزینند تا به فصاحت سکوت گوش فرا دهیم. اگر حقیقت دارد که جهان بسیار می‌بیند بگذار همه چشم‌های خود را ببندیم و منظره‌ی درون را تماشا کنیم از پشت چشم‌های بسته. اگر حقیقت دارد که …

بر این باورم که یک برگ علف هیچ‌ فروتر از کار روزمره‌ی ستارگان نیست، این‌که مورچه به همان غایتِ کمال است و یک دانه شن، و تخم چکاوک، و داروگ شاهکاری‌ست از عالم برین و بوته‌ی خزنده‌ی تمشک، اتاق‌های عرش را می‌آراید، و باریک‌ترینِ مفاصلِ دست‌‌ام، …

سر باندپیچی‌شده‌ی گیوم آپولینر شعری ابداع می‌کند. ای تقدیر در فراموشی تن ما به دنبال تو به راه افتاده‌ایم و خار را احساس نکردیم در کف پا. پینه‌‌ای بر کف دست عین انگشت ششم به دست تعلق دارد و بدون آن آن دست،‌ دست ما نیست. …

گمان دارم که می‌توانم برگردم و میان حیوانات زندگی کنم، آنان بس آرام‌اند و خودکفا، می‌ایستم و ‌نگاهشان می‌کنم، مدت‌ها و مدت‌ها. آنان دل‌واپسی ندارند، شکوه نمی‌کنند از شرایط‌شان، در تاریکی بیدار نمی‌مانند، بر گناهانشان نمی‌گریند، رنجورم نمی‌کنند با مباحثه در وظایف‌شان نسبت به خدا، هیچ‌یک …