خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

و نظر دوختم به آب، ظرافتش را دیدم و نگاهش را در چشمانم رود به نیزه‌ی عشق آتش گرفت و می‌لغزید تنم با تن‌اش میان شعله‌های آب.

آه، سرگیجه‌ی هذیان! جاذبه مجذوبم نمی‌کند به تناوب خاکم و آتش هوا و آب و دوباره خاک و آتش. جان چیست؟ تن چیست؟ هنوز منفصل؟ به چشمان سبز مرگ چشم می‌دوزم و حفاری‌ام می‌کند این فاصله از او که دلم را ربود. تنها از دوزخ درّنده‌ی …

بر ماسه بنا کردم فرو ریخت! بر صخره بنا کردم فرو ریخت! دیگر وقتی بنایی می‌سازم باید از دود شومینه آغاز کنم.

خانومه گفت: دست راست بالا! دست راستمو بالا بردم. خانومه گفت: دست چپ بالا! دست چپمو بالا بردم. حالا هر دو دستم بالا بود. بعد گفت: دست راست پایین! پایین آوردمش. بعد گغت: دست چپ پایین. همین‌کارو کردم . گفت: دست راست بالا! اطاعت کردم. دست …

گلی می‌جستی و میوه‌ای یافتی. چشمه‌ای می‌خواستی و اقیانوسی یافتی. زنی را می‌جستی و روحی را یافتی. بخت، یار تو نبود!

چون لک‌لکی سرمازده به خانه‌ام آمد پرسیدم: چیزی شده؟ گفت اهلی‌ است و‌ یک قطره شیر می‌خواهد. نه قوت و نه غذا نگذاشتم احساس سیری کند بال‌های افتاده‌اش را باور نکردم. می‌دانستم ‌‌می‌شکوفند چون زمین که با بهار و او را، شعر را، از خانه‌‌ام می‌برند.

کنار من باش، نزدیک، تنها آن‌وقت سردم نیست. سرما می‌خروشد از اقصای فضا به درون. ابهت‌ِ او را می‌بینم و خردی خود را. آنوقت در‌ می‌یابم نیازم را به بازوان گره‌کرده‌ات: دو شعاع نورِ کائنات.

آن‌که جرات نمی‌کند زهره‌ی ترسیدن هم ندارد. تنها آن‌که جرات هراسش هست می‌تواند خطر کند. اوست که دردش را به پیش می‌راند و از آن اندوه می‌سازد آن فصل بی‌رنج را. دلیرِ زندگی که او را مرگ تنها پرده‌ای است از مراسم تدفین.