خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

چیزی نیستم جز لکه‌ی خونی که حرف می‌زند.

تمام دقایق‌ات را می‌شناسم، تمام حرکات و عطرهایت را سایه‌ات، سکوت‌ات و پستان‌هایت که چگونه می‌لرزند و چه رنگی دارند خرام‌ات، دلتنگی‌ات، ابروانت پیراهن‌ات، حلقه‌ات و ثانیه‌ات را و دیگر صبوری نمی‌توانم و زانو بر سنگ می‌زنم التماس می‌کنم متولدم کن! هر چه را که از …

آن‌وقت، همدیگر را مدام می‌دیدیم. من یک سوی ساعات می‌ایستادم، تو سوی دیگر مثل دو دسته‌ی یک کوزه‌‌ی آب. فقط کلمات بین ما جاری می‌شدند روبرویمان، پشت سرمان. چرخیدنشان را می‌شد تماشا کرد و ناگهان یک زانویم را خم کردم و آرنجم را بر زمین ‌زدم، …

از کودکی چیزی نمی‌دانم بیش از هراسی درخشان و دستی که مرا پهلو به پهلو می‌کرد. کودکی‌ام و رایحه‌اش پرنده‌ای عزیز.

جزیره‌ی خاطره منفجر خواهد شد. زندگی تنها فعل خلوص خواهد بود. زندان برای روزهای بی‌بازگشت. فردا هیولاهای کشتی ساحل را بر باد راز ویران می‌کنند. فردا نامه‌های ناشناخته به دستان جان می‌رسند.

از ماسه و آب تن‌اش را شکل دادم در تن خویش. از ماسه و آب و نور و موسیقی جان من پر گرفت.

دستی در لمس سطح آب نام مرا زدود از خاطره‌ام. رویایی مرا پوشاند که تنفس‌اش موسیقی بود و هوا تنش را می‌پیمود تنش را که تنِ من بود. در دهان‌ام دهان او شکل می‌گرفت تمامی حروف. به «آ» سراسر آسمانِ سقف دهان را احاطه می‌کرد و …

خورشید با گیسوان شیر خود را در مرداب می‌نگریست. خود را در آب‌ها می‌بلعید. بر برگ‌های بید خون بود شبنم. چشم‌انداز در هم فروریخت.