خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

در را محکم ببند برادرم ترانه‌ی کهن گره‌سری می‌گوید در را محکم ببند برادرم بلند خواهد بود شب.

خاطره می ‌ایستد مثل مجسمه‌‌ی برنزی شکسته‌‌ای، در موزه‌ای حرف می‌زند، می‌خندد وقتی از زندگی خسته ‌ایم: تقلا می‌‌کنیم در پوسیدن بارهای کهن بر پشت و باران بر زمین ضرب می‌ گیرد. دست و پا می ‌زنیم، می ‌لغزیم

هر انسانی را دو نبرد برای جنگیدن هست در خواب با خدا می‌جنگد در بیداری با دریا.

دیوانه‌خانه جایی حیرت‌آور است: من یک امپراتورم. من یک سرلشگرم. من دبیر کل اتحادیه‌ی اروپا هستم. من خواننده‌ی موسیقی پاپ‌، پارک‌ اون‌ام. من خدا هستم. من دختر شایشته‌ی کره‌ام. من ستاره‌ی سینما، کیم‌گوجیل ام. یک دیوانه‌خانه به دیوانه‌خانه‌ی دیگر پیوست شده‌است.

در حال فرارم، کفش هایم را گم کرده ام پشت خانه ای متروک  درخت های گیلاس شکوفه داده اند، حصار خانه شکسته، پاهایم خاکی اند و زخم بر روی سبزه ها می نشینم، به خواب می روم.  از میان پنجره باز به اتاقی نگاه می کنم …

برای نلی زاکس زمین نبود که آنها را بلعید، هوا بود آیا؟ به سان شن ها بی شمار بودند اما شن نشدند بلکه هیچ شدند و فراموش  دسته دسته و اغلب دست در دست به سان دقایق، به شماره بیش از ما اما نه یادمانی، نه …

آه دوباره همان چشم ها، که زمانی مرا چنان عاشقانه سلام می داد، و دوباره همان لبها، که زندگی ام را شیرین می کرد! و دوباره همان صدا، صدایی که زمانی چنان مشتاقانه می شنیدم اش. فقط من همان نیستم که بودم، به خانه بازگشته ام …

چشم هایش را می گیرم و لبهایش را می بوسم، دیگر راحتم نمی گذارد، مدام دلیلش را می پرسد از آخر شب تا دم صبح، هر ساعت می پرسد، چرا وقتی لبهایم را می بوسی، چشم هایم را می گیری؟ به او نمی گویم چرا، چرایش …