خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

پیش‌گویی‌ات ای شاعر! فردا لب به سخن می‌گشایند دو لال: سنگ و دل.

  سربازان مزرعه و کاخ را آتش زدند قلعه را ویران کردند و بقایای باستانیِ رومی را همان‌ها که پیروز بر زمان و آذرخش و آب نشانی از گذشته‌های دور بودند و اکنون خرابه‌هایشان منحرف کرده جویباران را بناهای اندوه و نفرت و جنگ سربازان مزرعه …

امواج بی‌شمار پیش از من بوده‌اند و پس از من خواهند بود. اما این لحظه مال من است و با بازوهای گشاده به سویت می‌دوم. می‌خواهم در آغوشت بگیرم ای ساحل و ناپدید شوم در آغوشت.

    تو نباید فقط برای رسیدن به جایی از خانه بیرون بزنی، بلکه از طریق نگاه کردن هم می‌شود باید ببینی چیزی برای دیدن نیست، تا بگذاری  همه چیز به شکل سابق اش بماند   جایش است، وقت اش است تا برای پس فردا ،چیزی  …

از آلبوم عکس با احتیاط عکس‌های عشاق پیشین‌ات را حذف کرده بودی. از آن‌ها تنها تهی به جا مانده بود. به آن قیچی‌ها فکر کردم و از عاقبت خود آگاه شدم.

بارالها ما را حفاظت کن از مواجهه سال‌ها و سال‌های بعد با عشق‌های بزرگمان.

اندک اوقاتی که شاد بودم هراسی ژرف با من بود: مخارجش را چگونه پرداخت کنم؟ تنها ابلهان یا به دنیا نیامدگان شادمانند بی‌هراس.

چگونه دست‌خطِ دستانت را دوست می‌داشتم بر فرش بر میز هر روز بر خلوت غروب بر گرد و خاک پنجره بر ماسه‌های یکدست ساحل دست‌های ساکت پیام‌های تک‌هجایی ولی هرگز نمی‌دانستی چه واژه‌ای را می‌نویسی.