خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

بیدار شوید ای خنیاگران: پژواک‌ها به آخر می‌رسند و صداها آغاز می‌شوند .

نه خورشید که ناقوس، وقتی بیدارت می‌کند بهترین اتفاق صبح‌گاهی‌ست.

نویسندگان، صحنه با تعصبی تئاتری به آخر می‌رسد: در آغاز صورتک بود.

ساعت قلبم: ساعت یک امید و یک ناپیدایی.

چشمی که می‌بینی‌اش چشم نیست چون تو او را می‌بینی، چشم است چون تو را می‌بیند.

کلمات عاشقانه را، با اندکی اغراق بهتر می‌توان فهمید.

سکوت گرد شب بالای خط حامل نامتنهاهی. و عریان بالغ از شعرهای گمشده به خیابان می‌روم. آن سیاه، دریده به آواز زنجره‌ها، با خود آن آتش بیهوده را دارد، بی‌جان، از صدا. آن نور آهنگین که جان را در می‌یابد. اسکلت‌های هزار پروانه‌ در چاردیواری من …

به نقطه‌ای دور می‌نگرند پسرکان. چراغ‌های نفتی خاموش می‌شوند. چند دختر کور از ماه می‌پرسند و مارپیچ‌های مویه از راه هوا بالا می‌روند. به نقطه‌ای دور می‌نگرند کوهستان‌ها.