بایگانی نوشته‌های محسن عمادی

هنوز زمزمه‌ی پاروها را در زبان می‌شنوم:
آب‌ را می‌بُرند
انگار زمین را شیار …

نگه خواهم داشت،
هرآن‌چه که بایدش نگاه داشت:
فریادی را از سر عشق
در …

برمی‌خیزی و زیبایی،
ناب
چنان روزی که آغاز می‌شود.
شرمِ آبی‌ در توست
که …

در این روزِ هُرم گرما،
چشم به راهِ برف‌ام.
همیشه در انتظارش بوده‌ام.
بچه …

سخنرانی محسن عمادی در نودمین سالگرد تولد احمد شاملو
خانم‌ها، آقایان،
یاران همدل، سلام!…

خوان خلمن، در واپسین مکالماتش، از «رویا و میل» به عنوان دو عنصر نجات‌بخش …

گغتگو ندارد که هرنسل باید ترجمه‌ی خود را از رفرنس‌های فرهنگی‌اش بدست دهد. چند …

بگو «مرگ» و همه‌ی اتاق يخ می‌زند ماشین‌ها از حرکت می‌مانند حتی چراغ‌ها مثل …

چه‌قدر دست به دست می‌گردد تنت تا به من می‌رسد و من آن‌ر‌ا به …

۱ بيدار شدم، خانه‌ی بود که در آن زاده شدم کف دريا بر صخره‏ها …

هستند معابری‌ از تلخی
کز دهانِ من
به گونه‌های تو می‌رسند.

عریانی پستان‌هایت
در …

او را از زمانی می‌شناختم که هنوز محمود درویش زنده بود. هر دو دل‌هامان …



درست مثل گلوله‌ای
مدفون در تن
که یک سوی مرد مرده را
به …

زرد به آبی

سیگاری تعارف می کنم
به هر روحی که به بسترم می …

پانویس‌هایی بر خدایی ترش

اخبار امروز را
دور ماهی‌های مرده‌ی فردا پیچیده‌اند.

اینطور نیست …

پناهگاه

خانه عین دندانی ست که نیست.
زبان دنبال چیز سفتی می گردد
اما…