خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

دلم نمی‌خواس دلم نمی‌خواس یه چیزیو بت بگم. تو چشات دو تا درخت دیوونه‌ی کوچولو دیدم از هوا، از خنده، از طلا. اونا تاب می‌خوردن دلم نمی‌خواس دلم نمی‌خواس یه چیزیو بت بگم.

هی بچه، می‌افتی تو رودخونه! تو اون ته‌تها، یه گل سرخه و تو گل سرخ یه رودخونه‌ی دیگه اون پرنده رو نگا! نگا کن اون پرنده‌ی زردو. چشام تو رودخونه غیب شدن اوه! داره لیز می‌خوره، کوچولو! ... خودمم تو گل سرخم وقتی تو رودخونه غیبش زد من فهمیدم. ولی نم‌تونم توضیح بدم.

یکی با آب رفت
یکی زیر سنگ
یکی با آتش به هوا
یکی جنگید با ترس به تنهایی
ما را به خاطر بسپار، گرچه رفته‌ایم.
ستاره بر سر دوشی می‌درخشد
توپ می‌آید و می‌درد
خط روشن روی صفحه صاف می شود
فشنگی بی‌نام سرگردان...
ما را به خاطر بسپار. فراموشمان نکن.
یکی خوابیده در میان حلقه‌های گل،
از یکی هیچ باقی مانده؛
یکی سر به سر بقیه می‌گذاشت، می‌خندید، شانه بالا می‌انداخت
که بگوید مهم نیست.
فراموش نکن ما هم اینجا بودیم.
آیا آنان که از پا درآمدند دلتنگ باد می‌شوند هنوز
دلتنگ آن نفس شیرین آسمان؟
آیا غبطه می‌خورند هنور به سنگ و خزه
یا به یک آن برق تند و کم ‌سوی چشم آفتاب‌پرست
ما بر آب می‌رویم، برهوا نوشته می شویم.
بیا یاد کنیم از آنان که گم شدند، برده شدند، رها شدند،
که آن فاتحان پر شکوه از شرم لال شده‌اند.
بایست در سکوت به یاد آنان که رفتند و گوش کن:
آنان که نیستند، ناشناس و بی نام و نشانند...
به خاطر بسپار
زمزمه‌هایشان میدان جنگ را پر کرده است.

دوست نمى‏دارم به خواب اندر شوم شباهنگام كه چهره‏ى تو بر شانه‏ى من است كه در انديشه‏ى آن مرگم من كه، بارى، خواهد آمد تا به خوابى جاودانه‏مان فرو برد. من بخواهم مُرد. تو بخواهى زيست. و اين است آن‏چه خوابم از ديده مى‏برد. اين خود آيا هراسى ديگر است؟ روزى كه ديگر زير گوش ِ خويش بنشنوم نفس تو را و قلب تو را. شگفتا! اين پرنده‏ى پُر آزرم كه چنين بى‏خيال برخود خميده آشيانه تهى خواهد نهاد آشيانى كه در آن، جسم ما برمى‏آسايد: جسمى يگانه، با دو جفت پا و دو سر. خرّمى ِ عظيمى از اين دست - كه سپيده‏دمان به پايان مى‏رسد - ادامه مى‏توانست يافت تا فرشته‏يى كه وظيفه‏دار ِ بازگشودن راه من است از سنگينى ِ بار ِ سرنوشتم بتواند كاست. سبكبالم، من سبكبالم زير بار اين سر ِ پُربار كه به جسم من ماننده است و به رغم آواز خروس، در پناه من كور و لال و ناشنوا به جاى مى‏ماند. اين سر ِ جداشده‏يى كه به دنياهاى ديگر سفر كرده است بدان جاى‏ها كه قوانينى ديگر حكومت مى‏كند، غوطه‏ور ِ خواب ِ ريشه‏هاى پُر از عمق، دور از من، در بر من! آه چه مشتاقم همچنان كه چهره‏ى تو را با دهان خواب آلودت بر شانه‏ى خويش دارم تنفس گلوگاه جان‏بخشت را تا آستانه‏ى مرگ از پستان‏هايت بشنوم!

مردی که در ایستگاه اتوبوس ایستاده‌است و روزنامه می‌خواند، آتش گرفته است شعله‌ها از زیر یقه و آستینش بیرون می‌خزند کفش‌هایش ذوب می‌شوند. زنی که کنارش ایستاده‌است می‌خواهد به او اشاره کند که در حال سوختن است اما خودش درحال غرق شدن است آب همه‌جا هست در دهان و در گوشهایش در چشم‌هایش حریان مداوم آب از پیراهنش به راه می‌افتد زنی دیگر که در ایستگاه ایستاده است تا حد مرگ یخ زده‌است سعی می‌کند کنار مردی بایستد که در آتش است تا قندیل‌های یخی را آب کند که بر پلک‌هایش و بر منخرینش شکل گرفته‌اند تا دیگر دندان‌هایش به هم نخورند وقتی می‌کوشد چیزی بگوید بازنی که در حال غرق شدن است ولی زنی که تا حد مرگ یخ زده‌است با قطعه‌های یخ بر پاهایش نمی‌تواند حرکت کند گاهی سه اتوبوس باید رد شود تا آن‌ها سوارشوند کسی که در آتش است و در آب و یخ ولی سرانجام وقتی آن‌ها از پله‌ها بالا رفتند و جا گرفتند راننده حتی توجه نمی‌کند که هیچکدامشان پولی نپرداخته است چرا که شهودها شکنجه‌اش کرده‌اند و در حیرت است که آیا مردی که در آخرین ایستگاه پیاده شد تا حد مرگ از گرگ‌های وحشی زخم دیده‌است؟

وقتی اینها را می‌نوشتم پنجاه و یک ساله بودم و لحافهایم بوی تنباکو می‌داد.