خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

بعد از مدرسه دلم می‌خواست ساعت‌ها کف اتاق دراز بکشم با تلفنی که در گهواره‌ی شانه و گوشم می‌آرمید، بشقاب سرد برنج در چپ و کتاب‌های مدرسه در راست. سیم تلفن را لای انگشت‌هایم می‌چرخاندم با دوستانی حرف می‌زدم که زبان محلی‌مان را بلد بودند. ریه و گلویمان باد می‌کردند و ما در دل شب حرف می‌زدیم با ایده‌ی رنگ مو و خودکشی بازی می‌کردیم حرف می‌زدیم از پسرانی که عاشق ما نبودند از کسانی که ما سخت عاشقشان بودیم و از تشویش شب‌ها. هرعبارتی قلمرو تازه‌ای بود، مثل دری که کسی به آن هجوم می‌آورد، شیشه سرسام می‌گرفت و می‌شکست با آگاهی و هراس. مادرم هرگز از قبض تلفن شکایتی نداشت که هزینه‌ی محو دخترش بود، پشت دری به سیم تلفن نگاه می‌کرد که عضلاتش را دور از او بسط می‌داد. شاید خیال می‌کرد که این تنها راهی‌است که می‌تواند به من برسد، با دورفرستادنم تا در جهان زیرین حرف بزنم. در تمام اوقاتی که حرف می‌زدم می‌توانست گوشم را بر زمین پوک بگذارد و اجازه دهد که بشنوم و کشف کنم. این‌ها اجزای مادرم بودند سیم خاکی، کابل سوخته انگاربا من در اتاق جاری بود تا شاید بگوید جایی بایست که بتوانم به تو برسم در اتاق تاریک، در زمین ظلمانی. از این‌ها حرف بزن وقتی احساس کردی از آن‌ها کنده شدی سیم را خواهم کشید و تو را به خود باز خواهم گرداند.

پستانی‌ هستم بدون نوك برج دیدبانی بی‌فانوس و تلخی بلوط. درخت غانی برهنه از برگ غرابی در هجوم به خیل مردمان ریشه‌ی ناخنی در انگشتی چشمی كه چپ‌چپ نگاه می‌كند چخماقی كه بارقه‌ای در خود ندارد طوق طلایی‌ هلالی‌ام من. اسفنجی غوطه‌ور در سركه گوزن نر. گوزن ماده. درخت سبزی سوزانم من ابری كه از دستی بزرگتر نیست در تاریخ فرو خواهم شد.

اولین‌بار كجا با هم خوابیدیم؟ به یاد داری؟ شاید در كوچه‌ی فیتزوری بود؟ یا در جاده‌ی كرامول یا در ناتینگ‌هیل؟ مكان مال تو بود یا مال من؟ مارسیلس یا آیكس؟ شاید همان عصر سه‌شنبه‌ی دور كه من و تو از پنجره‌ی سرخ بالا رفتیم بر طبقه‌ی هم‌كف سرسرای آكویناس و در اتاقی كه مك‌نیس شعر برف را نوشت یا در اتاقی كه آن‌ها می‌گویند او شعر برف را نوشت؟

گوش کن، ای نوح، با بازوهای نحيف ما سد تازه‌‌ی بلندی ساخته‌ايم برابر سيلاب‌های آينده. هروقت کشتی‌ای‌ غرق می‌شود نجارها کشتی ديگری می‌سازند. خاطرات آينده فقط اميد ما را زنده نگه داشتند از ميان قرون، مويه‌‌های غريق‌ را همه‌جا شنيديم و اعجازمان اين بود که هميشه نجات يافتيم.

کشتی‌ای که نرسيد خانه‌ای که ساخته‌نشد راهی که پيموده‌نشد نامه‌ای که نرسيد چشمه‌ای که نجوشيد درختی که کاشته‌نشد سيگاری که کشيده‌نشد قهوه‌ای که نوشيده‌نشد مرگی که نيامد زندگی‌ای که آغاز نشد. در هر کشتی، مسافری قاچاق در هر خانه،‌ خاطرات از دست‌رفته در هر راه، کاروانی بر می‌گردد در هر نامه× جمله‌ای فراموش در هر ديوار، يوسفی گريان در هر درخت، سيبی ممنوع در هر سيگار، سرخ‌پوستی در هر فنجان قهوه، تلخی در هر مرگ، فزشته‌ای مست در هر زندگی، سوگواران منتظر در ايستگاه مرزی، افسری هست که تو را خوب می‌شناسد دستت را تکان بده، يا به او لبخند بزن بعد آرام عبور کن.