خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

با کم اشتیاقی

                جنگ طولانی

می کند پرتاب

                              خار مشتعلش را

به سمت تمام آدم ها،

در بند یک غصه، ما یک زخم مشترک داریم

و به یک زبان از درد فریاد می کشیم.

ما از یاد برده ایم چه کسی خانه را به آتش کشید،

شرارت ساده اش اولین خون را ریخت،

زیر یک سقف توفنده دراز می کشیم

تقصیر دیگر به درک نمی آید

اما بازوان پیچیده امان در برمی گیرند

کویری که زمانی شهرهایمان بر آن استوار بود

تبار همشکل مرگ در هر چهره

عاقبت نشان دارد از برادریمان.

به وهم می نشینم.

من به هنر در آورده ام هوس ها و احساس ها را:

چیزهایی که زیر چشمی دیده شده اند را،

چهره ها یا خطوطشان، برخی خاطرات مبهم

از روابط عشقی به جایی نرسیده را.

بگذار به هنر وا سپارم:

هنر می داند چگونه شکل هایی از زیبایی بسازد،

با تکمیل کردن زندگی بدون آنکه حسش کنی

با آمیختن حس ها، با آمیختن روزی با روزی دیگر.

1921

تاریخ حماقت من چندین و چند جلد خواهد شد.

برخی خود را وقف آن می کنند که علیه آگاهی کاری کنند،

مثل پرواز پروانه ای که دانسته

باز به سمت شعله شمع می رود.

دیگرانی که راه هایی برای سرکوب عصبیت را می آزمایند،

نجوایی کوتاه که گرچه هشداردهنده است را نادیده می گیرند.

من جدا از آنان با غرور و اقناع سر و کار داشتم،

زمانی که از هوادارانشان بودم

که پیروزمندانه، بدون سوءظن، رژه می رفتم.

 اما همه یک سوژه داشتند، آرزو،

 مثلا خودم– اما نه، اینجورها هم نه؛

افسوس که به این سمت کشیده شدم، چون می خواستم مثل دیگران باشم.

از آن چیزی که در وجودم وحشی بود و گستاخ، می ترسیدم.

تاریخ حماقت من نگاشته نخواهد شد.

فقط به یک دلیل، که دیر شده است. و حقیقت رنجبار است.

برکلی - 1980

اشک ها یا بیدی به روی زمین

دندان هایی از طلا

دندان هایی از گَرده

همچون دهان یک دختر

کز گیسوانش یک رود سرچشمه می گیرد

در هر قطره، یک ماهی کوچک

در هر ماهی کوچک، یک دندان طلا

در هر دندان طلا، یک لبخند پانزده ساله،

که شاید سنجاقک ها بازتولیدش کنند

به چه چیز فکر می کند یک دوشیزه

وقتی باد ران هایش را کشف می کند؟

1927

تلاش های ما از آن مردان محکوم به شکست است؛

درست به سان تلاش های تروایی ها.

فقط می آغازیم که به جایی برسیم،

کمی اعتماد به نفس به کف می آریم،

تا حدی بی پروا و امیدوار می شویم،

درست در زمانی که همواره مانعی راهمان را می گیرد:

آشیل از خندقی در برابرمان بیرون می جهد

و با فریادهای وحشیانه اش ما را می ترساند.

تلاش های ما درست به سان تروایی هاست.

فکر می کنیم بخت خود را تغییر خواهیم داد

با ثابت قدم بودن، با شجاع بودن،

پس آماده جنگ، بیرون می آییم.

اما وقتی بحرانی بزرگ از راه می رسد،

از بی پروایی، از ثابت قدمی، نشانی نمی ماند؛

روحمان، زمینگیر، به لکنت می افتد،

و سراسیمه، پیرامون دیوارها به جنبش می افتیم

در تلاش برای نجات خود، می گریزیم.

باز اطمینان داریم که شکست می خوریم.

آن بالا، بر فراز دیوارها، دیگر آغازیده اند سرود عزا را.

بر خاطرات سوگواری می کنند، بر هاله های روزگارمان.

پریام و هکوبا به تلخی سوگواری می کنند برایمان.

این اتاق، چه خوب می شناسمش

اکنون با اتاق بغلش، اجاره اش می دهند

برای کارهای اداری. کل خانه بدل شده است

به ساختمانی اداری برای کارگزاران، بازرگانان، موسسات.

وای که این اتاق چه آشناست.

اینجا، نزدیک در، نیمکتی بود،

قالیچه ای ترکی در روبروی آن.

در کنارش، طاقچه ای با دو گلدان زرد.

در سمت راست – نه، مقابل – اشکافی آینه دار.

آن وسط، میزی که پشتش می نوشت،

و سه صندلی بزرگ حصیری.

در کنار پنجره، همان تختخواب

که بارها به رویش عشق ورزیدیم.

باید هنوز هم این دور و بر باشد، آن خرت و پرت های قدیمی.

در کنار پنجره، تختخواب بود:

آفتاب بعد از ظهر به روی نصفش می افتاد.

یک بعد از ظهر در ساعت چهار جدا شدیم...

تنها برای یک هفته... و بعد شد

آن یک هفته برای همیشه.

ترکیب خانه ها، کافه ها، محله

که این سال ها همیشه دیده ام:

من شما را آفریده ام

زمانی که شاد بودم

زمانی که غمگین بودم

از حادثه های بسیار

از جزئیات بسیار

و، از چشم من،

کل شما تبدیل به احساس می شود.

نا گفتنی، نا نوشتنی

در بستر راز جهان

پیرامون چشمانش،

به ناگاه می آید،

می نوشَدَت،

می چشد چشمانت را،

و تو چشمان او را.

لحظه ای منبسط

که پاک می کند هر آنچه بود

خواهد بود

آنچه کرده ای آنچه دیده ای

کویری می رسد

زمانی کشدار می رسد

سپس به ناگاه یورش می آورد

خود را پهن می کند

حجابی بر آنچه برگشت ناپذیر است

تو می دانی نباید طلبش کنی

نباید نجوایش کنی

می دانی که به قتلش خواهی رساند

نابودش خواهی کرد – کلمه را

گفتمش نوشتمش نجوایش کردم

که این یادبودیست از پایان.

از دفتر عقرب ها