خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

سایه‌های شکنجه شده به نشانه‌ها نزدیک می‌شوند. به روزی می‌اندیشم که اسب‌ها آموختند گریه کنند.

تو در اندوه مستراح‌ها، کنار شلنگ برنزی (عشق، عشق در کلیساهای نمناک) آه، باید که هق‌هق کنی در سلمانی‌ها (در آینه‌ها،‌ در مرگی که در چشم‌هایت بود) پس این است گریستن. و آن مادران، زرد با تعفن غم‌خوارگی: پس این است گریستن. آه وقاحت، آه فولاد. …

از آن‌پس که در مراسم اعدام چکاوک‌ها شرکت کردی فرو رفتی حتی وقتی صورت خود را یافتی تقسیم شده میان آب و ژرفا. خم شده بودی به جلو، بالای زیبایی‌ات و با انگشتان چالاک‌ات نوازش می‌کردی پوست دروغ را: آه طوفان طلا در گوش‌هایت، دکل‌های خوابیده …

من آنم که دیگر سر به نبودن گذاشته‌ام. آن‌که هنوز هق هق می‌کند. چه خسته کننده است که بیهوده دو نفر باشی.

مراقب ناخن‌هایت باش، ای لاشه‌ای که امشب در پلک‌هایم به خواب می‌روی خوب باش رحم کن. آه، چربدستانه، آهسته آهسته سکونت کن در سایه. خاموش باش بر لب‌هایم، به حلقه‌هایم وارد شو.

سیاهرگ گرسنه، رشته‌ات را‌ بگشا. آن‌که می‌ترسد می‌خواهد به درون تو برود، شامگاه سیاه. و ابدیت آواز می‌خواند ابلهانه،‌ در حیاط. این هفته حتمن بیا، سیاهرگ مشتاق: دیگر بذری نیست، خدا هم امیدی ندارد.

در دو زبانت امروز غمگین شدم. در زبانی که از همدلی می‌گوید و در زبانی که ناروا می‌سوزاند. در دو سیم فلزی امیدم را جا داده‌بودم. دو مرگ را در زندگی‌ام می‌بینم.

شهری ناشناخته است و باران می‌بارد بدون امید. نه خاطره‌ و نه فراموشی تنها خطا به‌جا مانده‌است. در این شهر ناشناخته چه کسی دوستم دارد؟