خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

‏ماه جوانی‌ام همیشه پریده‌رنگ بود، لاغر بود، خمیده بر ستارگان یا پراکنده بر ابری، خسته. حالا، هر غروب که بیرون می‌روم ماه کامل است، ناف فراخ آسمان شمالی کمی قناس، کمی خارج از مرکز ولی محافظت شده به پیه در برابر سرما. و هرگز برنمی‌گردد.

دلباخته‌ام به گلی سرخ به آن دوجین پلک‌های مشتاق بی هیچ نگاهی به زیر. عطری کمیاب. اقلیم عطر. و چنین خود را باز می‌یابم: لطافت سطوح را – پوست درون و بیرون و پوست مرده را- تابستان، و پاییز متراکم مرده‌ای را نیز. در من عطری …

زمین چنان که بهیمه‌ای در سایه در کمین است، و آب‌ها به ماه می‌رسند مردانگی‌ات به من، و موج شیری‌رنگِ مهتاب به پیش می‌تپد در سراسر راه. فردا در نیم‌سایه می‌آرمد با تمامی اجزا.

زیر دست‌هایم دریایی از نَفَس ‌آماس می‌کند: سرزمینی آرام و گرم. پایین، در خون می‌دمد و بالا : این انشعاب رگ‌ها از آهِ بادهای بزرگ لبریز است. می‌شنوم، تصدیق می‌کنم: چنین است. از آن سخن نمی‌گویم.

در پشت سر چیزی نیست، هیچ چیز. به خاطر بسپار: پس پشتمان چیزی نیست. تنها حال هست و حالِ گام‌ها، مکرر و مکرر. بر چهره‌های داغمان حال نسیم خنک ا‌ست حال در چشم‌ها به پایان می‌رسد بیرون روستا. تاریک است و نمی‌توانم ببینم. سپیده سر می‌زند …

هنوز غنچه‌ای‌ست حزن. چون بهار با غنچه‌های فروبسته انتظار می‌کشد. و نگاه کن: غنچه‌ی دست‌ها را این مشت‌های گره‌‌کرده را از وحشت، از خشم. اندوه می‌رسد و انتظار می‌کشد. به وقت خویش نرم می‌شوند گشوده می‌شوند. می‌شکفند به میلاد. به بلندای امواج و به خموشی و …

روزی روزگاری لک‌لکی بود از بخت بد روزگار یک پا داشت. سرش را تکان می‌داد و گاه به گاه می‌گفت: آه، چه رنجی، اگر لک‌لک بودم!

از همان غروب‌هاست که مورچه‌ها پر می‌گیرند و بر ماه می‌نشینند و جادویت می‌کنند به افسونی که «دهانت را باز کن» و شکر می‌بارد.