خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

آن‌جا، تو یک زن و کسی دیگر و دقایق اندک فراغ در مسیرمان. هرچند تو نه آن دیگری چنین آشنایی و چنین بکر.

صدایی که اتاق را می‌انبارد موسیقی خوانده می‌شود، آرشه‌های کند، شادی‌هاشان را می‌سرایند محزون چون مویه، چراغ خیره نگاه می‌کند گرد، آبستن از آن‌چه به زبان در نمی‌آید. دیگر به پیشرفت باور ندارم ولی حتی یک روز نمی‌توانم نیاز این تن را به تنهایی برآورم. تنها …

در این ایستگاه تنها نیستم: به تعقیب سرنوشت خویش‌، همه از خروشی سرشارند لرزان چنان که پرچمی در باد تا وحشت بی‌گناهی.

سراسر شب، یک چراغ، اتاقی سفید را روشن کرد. سرد، ساکت‌تر از صدای نفس. و بیرون پنجره شبی بلند ملافه‌های بادخورده‌ی صبح را انتظار می‌کشید تا جسد را بپوشانند: آری، دراز به دراز آرمیده‌بودم، پادشاهی ابله، دست‌ها صلیب بر سینه، تا صبح که باید دوباره برخیزم، …

چرا که عشق از همه‌چیزی عظیم‌تر است چرا که این‌ها چهره‌‌ی‌ عشق‌اند پس نمی‌سوزند هرگز، حتی اگر قاب عکس آتش بگیرد. نه به خطا و نه نسیان نه حتی با مرگ نمی‌توان این چهره را درهم شکست یا لکه‌دار کرد. در تو زاده می‌شود تا از …

اگر فقط دعوت‌ام را قبول می‌کرد، اگر به‌ ترفندی می‌آموختم حضورش را به خاطر بسپارم، اگر به طریقی استعدادی می‌داشتم برای هنری با حتی کنایت گنجی که حضورش در من کشف می‌کرد، بگذار فقط افسون خطوط چهره‌اش را بیاموزم،‌ علت همه‌ی وقایع را، چراکه او جسم …

نازنین من، عسلکم، هیچ انقلاب اجتماعی نمی‌تواند به تو شادی بیاموزد. هیچ عفو جهانی نمی‌رسد به گوش زندان‌بانی که در آن، می‌گذری از تنت و هیچ بیمارستانی درمان نمی‌کند فرشتگانِ نگهبان دلت را. انسانی تو، پس رنج، کلام می‌آموزدت و قدم‌زنان به رنج کلام‌ات، آواز می‌شود. …

خالق جهان، خود باید جهانی باشد. حاکم باید زندانی بسازد در غایت کمال، چنان تخم مرغی و خود را حبس کند در آن برای حیات. این راز منقار خاموش قوست: خالق گرگ و میش باید میش را ببلعد و جویده شود به دندان تیز گرگ.