خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

پرنده‌ای کوچک، کوچک‌تر از یک مشت بر درخت گیلاس، نام‌اش لکه‌ی گل و لای‌ایست که باران از بال‌هایش ‌شسته‌است.

پنجره را که باز می‌کنم بال‌هایش را به هم می‌زند و دور می‌شود ولی چشم‌هایم رنگ‌اش را به خاطر می‌آورند. حالا، آسمان را شخم خواهد زد بی‌نام و بی‌رنگ و نیست چشمی تا او را به خاطر بسپارد او را کشته‌ام من من و باران.

حقیقت ندارد که هر پرنده آواز خود را دارد، پرندگانی هستند که آواز نمی‌خوانند بر سیم‌ها می‌نشینند به چپ و راست نگاه می‌کنند: سمت راست سنگ است سمت چپ صخره، نمی‌توانند میان صخره و سنگ، آواز بخوانند. آواز نمی‌خوانند که آواز گدایی‌ست و آن‌ها گدایی نمی‌کنند. …

وقتی اشیا را به خاطر می‌آوریم یک رشته سیم به صدا در می‌آید. زنی تنها سیم‌ها را می‌نوازد به یک زخمه، که او تمام وطن است.

چه کسی تاریخ ابر را می‌نویسد؟ ابر که هیچ‌کجا زندگی نمی‌کند و چیزی در آن نمی‌زید؟

آه درخت آلوچه چند بار در غیابت شکفته‌ای؟

گورستان متروک، گذشته‌ی ما را دیگر‌ می‌کند با شکوفه‌ها روز از پس روز.

حالا کاری جز شنیدن نمی‌کنم، تا آن‌چه می‌شنوم را به درون این آواز گرد آورم و بگذارم اصوات بدان یاری برسانند. جلوه‌گری پرندگان را می‌شنوم تقلای رشد گندم را، وراجی شعله‌ها و ترق‌ترق هیزمی‌ که غذایم را می‌پزد، می‌شنوم صدایی را که دوست می‌دارم صدای آوای …