خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

کسی که نگاهم می‌کند از اعماق شب با چشم‌های بی‌حرکت، ‌درخشان در شب مرا می‌خواهد. کسی که نگاهم می‌کند از اعماق شب (زنی‌است گمشده در شب که دوستم دارد؟) صدایم می‌کند. کسی که نگاهم می‌کند از اعماق شب (تویی ای شعر به شب زنده‌‌داری؟) مرا می‌‌خواهد. …

می‌دانم که تنها آواز تنها شکوه آوازهای کهن تنها شعر همانی‌ست که خاموش است و هنوز این جهان را دوست می‌دارد این تنهایی را که به جنون می‌کشاند و برهنه می‌کند.

چه پیش خواهد آمد وقتی دست‌ها از شعرها کنار روند وقتی آبِ خشکِ کوهستان‌های دیگر را می‌نوشم. نباید اهمیتی داشته باشد اما دارد چه بر سر شعر می‌آید وقتی نفس از سینه می‌رود و ظرافت سخن انکار می‌شود آیا میز را ترک خواهم کرد و به …

توجه کنید: یک قلب تنها یک قلب نیست.

در تنهایی‌ام چیزهایی دیدم بس واضح که حقیقت نداشتند.

تنها به رویایِ شبی تنها. آرمیده‌ام ایام حَیَوان را. باد و باران مرا خط می‌زنند آتشی را انگار شعری را انگار نوشته بر دیوار.

و سرانجام سرودی بی‌ادبار رویایی چنان ستاره‌ای

سکراتِ رویابینانِ پاییز.