خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

چرا که تنم چنان درخشان بود و مطمئن چنان‌که شیری سرفراز در چمنزار بامداد.

این چشم‌انداز به قلم‌موی شفق چنان باد است بر ویولن جانم. وضوح خاموش و بنفش. غیاب ابرها و پرندگان. افق بی‌موج، گرفتار آمده در واپسین امواج. به وهم می‌ماند این چشم‌انداز این وهم، پسرکی‌ست که می‌گرید.

خیزاب. ضربتِ آهنگین. خط بیهوده و سرد برآمده تا باد و افق. شعر. خیزاب وحشی. نور، پرستو و چشم‌اندازِ بندری که به دوردستان طالع می‌شود. سفر. سفر. صلیب باد. شعر. شعری میانِ موج‌های زاده‌‌ی این روز.

تنهایی، آری ولی تو هرگز. غیاب، ولی تو هرگز: نورِ ساکنِ بی‌پایان زیر ماهِ سردِ فقدان عشق.

– نیستی! ( دست‌ها در دل. خموشی‌ها به کنجی. غیاب‌ها به بالکنی.) – نیستی! ( تعلق تند. تشنج‌ دست‌‌ها و پاها…) – نیستی! ( مثل باد، آه‌کشان. مثل باران، گریان. مثل دریا، مویان.) -نیستی!

هرچه می‌ماند از امروز نمی‌ارزد زندگی را، مرگ را، مرا، هیچکس را.

پا به جهان نهاده‌ایم تا به یاد آوریم و به یاد بمانیم گریه کنیم و اسباب گریستن شویم تا مردگان خویش را به خاک بسپاریم پس بازوهایی بلند داریم برای وداع و دست‌هایی تا بپذیریم آن‌چه را که می‌رسد انگشتانی تا خاک را نقر کنند. وچنین …

خفته بودم و او درگشود به رویاهای من. به تاراج برد رویایی را که در آن می‌زیستم و مالکم شد چنان عشق می‌ورزید که نیمه‌شبان از خواب برمی‌خواستم انگار صلات ظهر است.