خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

به من همه‌چیز دادی خدایا، پدرم را و مرگ پدرم را، مادرم را و مرگ‌اش را برادرم خوان و عاقبت‌اش را خورخه، واقعی‌اش و شبح‌اش را همسرم، چِپیتا،‌ و فرزندانم را به من تخت دادی و استخوان تا فرصت بیشتری تقاضا کنند. به من همه چیز …

دوباره پایم به سیاست باز شد. می‌دانم به هیچ دردی نمی‌خورم ولی از من استفاده می‌کنند و نمایش‌ام می‌دهند. «شاعری از خانواده‌ی پروانه‌های سیرک که از سوراخ سوزن می‌گذرد، ویترین شماره‌ی پنج.» با شما می‌آیم تا خودم را ببینم.

بر زبان نمی‌آید. به چشم‌هامان می‌آید، به دست‌هامان، می‌لرزد، مقاومت می‌کند. بعد می‌گوید صبر کن، صبر کن، و می‌دانی که خداحافظی تلخ و بیهوده است.

مردی که دندان ندارد نمی‌تواند برقصد. مردی که چشم ندارد نمی‌تواند بگوید: بون‌ژو مادام! روز قشنگیه: بم لطف کن و بکش‌اش! مردی که شلوار ندارد نمی‌تواند بین مردم قدم بزند. مردی که کسی را ندارد نمی‌تواند گریه کند. مردی که کسی را ندارد نمی‌تواند گریه کند. …

  زمین مثلِ یک پرتقال، آبی‌ست هیچ خطایی در کار نیست کلمات دروغ نمی گویند پیشکش نمی‌شوند دیگر‌ برای سردادنِ سرود گِردِ بوسه‌های تفاهم عشق و جنون پیوند خورده دهانش با تمامِ رازها و لبخندها و چه جامه‌های گذشت که بر تنِ اوست تا که عریانش …

اگر زندگی خوب است، رویا از آن‌ هم به‌تر است، و از همه به‌تر بیدار شدن است.

در تنهایی‌ام دوستانم را دارم: وقتی با آن‌ها هستم، چه دور، چه دورند آن‌ها!

از «هنر غذاخوری»، درس نخست: نباید قاشق را با چنگال گرفت.