شعرها

بیدار شدم بر کسی که در دادگاه فریاد می‌کشید
بیدار شدم بر بوی گاز، …

چراغی نیستم که راهروهای تاریک را روشن می‌کند: راهروهای تاریکم من. پنجره‌ای نیستی که …

اینطور نگاهم می‌کردی در یک رویا.
دیگران هم بودند، قهوه می‌نوشیدیم.
از اتاق مجاور …

دل با مرزهایش نمی‌سازد
شعر با واقعیت
واقعیت با رویای خدا.
چگونه مکالمه‌ای است …

زمان نیست که به ما اخطار می‌دهد،
فضاست: جنگلی که محو می‌شود
مثل روبانی …

رگ‌ها
زیر پوست نازک،
دست
بر لحاف،
روز
در کمالش
ناتمام.

…

باد
در درختان: بارانِ خاموش.
پدرم را به خواب دیدم:
پارو می‌زد به ماهیگیری…

کسی از اتاق بیرون رفته‌ و
لباس‌هاشان را جا گذاشته، پشت سر.
«چی شده؟»…

درختی را دیدم
بیرونِ درخت،

در سایه ایستاد
با سرشاخه‌های تاریک

تصویر بر تصویر …

به دنیا آمدم
در اتاقی
با پنجره‌ها، گشاده

سفیدی کور،
هوای پس از باران،…

مردی در میان درختان قدم می‌زند
در روزی که نور
مدام جا عوض می‌کند.…

وسیع‌تر از دریا
عمیق‌تر از فضا

این وداع بر زبان آمده‌
وقتی برمی‌گردی
و …

در جامه‌ی پشمی غروب
با فانوسی
کسی سرگردان است-

مثل گرمایی محو
که دوام …

هست
تقدیری از آن دست
که استوار نیست
هرچه نمی‌لرزد.

هست
عشقی چنان
که …

قندیل یخی که ذوب می‌شود
شیر آبی که می‌چکد
گاه‌شمارِ قطره‌های دارو.

تب‌ات از …

نگاه کن بانوی من،
مرا گناهان بسیاری‌است
که نمی‌توانی راهت را پیدا کنی از …