خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

چه صدایی را می‌توان شنید با گوشی که هرگز جیغ کودکی بیمار را نشنیده‌است؟ بال‌های سنجاقک‌های پاییز بی‌صدا می‌لرزند.

از من چه کاری بر می‌آید؟ گلبرگ‌های شکوفه‌های گلابی همه‌ی ‌روز بادآورده جمع می‌شدند در خانه‌ی خالی.

بعضی‌ می‌گویند هزارسال را به خاطر می‌آورند بعضی می‌گویند تازه هزارسال بعد را دیده‌اند در یک روز پر از باد یک اتوبوس را انتظار می‌کشم.

هروقت ماه بالا می‌آمد، دعا می‌کرد سرانجام، مادر وول‌نام در چهل‌سالگی پسری زایید در رویاهای پیش از آبستنی ماه را می‌بلعید. پس از تولد پسرش، مادر وول‌نام عقلش را از دست می‌داد ردخور نداشت هر وقت ماه بالا می‌آمد. دیروقت شب، ظرف‌ها را که می‌شست جامی را شکست ماه پشت ابری پنهان شد و جهان کور شد.

ازدواج کرد جدا شد و به خانه برگشت. گل‌های حنا را فشرد تا ناخن‌هایش را رنگ کند. هر ده ناخن‌اش را رنگ کرد بی‌آن‌که چیزی بگوید حتی از آسمان دور بالا سرش هم دوری می‌کرد.

بدون بهار کوچکش
چه‌چیز از روستای یونگتون، یک روستا می‌سازد؟
دانه‌های برف
بی‌پایان
می‌بارند
به میان آب‌های تیره‌ی بهار
و محو می‌شوند
چه‌ سکون ساکن ساکنی.
مثل زن یانگ‌سول
پوشیده در برف،
می‌رود تا آب بیاورد
کوزه‌ی کوچک ظریفش را زمین می‌گذارد
ملاقه را بر می‌دارد
از یاد می‌برد که آب بکشد
وقتی دانه‌های برف را می‌بیند
که می‌میرند:
آن سکون ساکن ساکن.

میزی که شاعران بر آن می‌نوشند از خاک رس ساخته شده‌است. تک‌شاخی به آن‌ها می‌پیوندد صندلی بر می‌دارد و نوشیدن آغاز می‌کند زبانش لکنت پیدا می‌کند لب‌هایش ارغوانی از زن‌های جوان بسیار از اعماق روشن شراب تحریرهای بلند سر می‌دهد، و تک‌شاخ، حواس‌پرت و گیج به جامش تکیه می‌کند و با شاخش پیشانی‌هایشان را می‌خراشد، شعرهای محشری که فردا صبح هیچ‌کس به خاطر نمی‌آورد. میزی از خاک رس و ابر که شاعران بر آن می‌نوشند.

بس دور، به زمانی دور گم‌‌گشته‌ی استپ‌ها جنگجویان چنگیزخان در شکنجه‌ی عطش، به ناچار خون اسب‌هاشان را نوشیدند تا نجات یابند. شاعر هم مست می‌شود وقتی شعرش را می‌راند گراز خونی وحشی را.