خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

مادر و پدرم، نگران می‌خوابیدند بچه که بودم، به آن‌ها گفتم که تختشان در فضا شتاب می‌گرفت. می‌شد ستاره‌ها را دید، کوچک در پنجره و تختشان شتاب می‌گرفت به موازات قاب پنجره. لباس‌هاشان را روی سر کشیدند پشتشان را برگرداندند مثل زمین که رخصت استراحت می‌طلبد …

گاهی این دفترچه را پایین می‌آورم روی شکمم. جلد سیاه براقش نور می‌اندازد حالا به دیوار، حالا به پنجره. به دیوار و به پنجره. به دیوار. به پنجره.

هرگز چنین لطافتی نخواهی یافت انگار که از بارش برف، هزارها و هزارها و هزارها لحظه.

دیگر شب‌ها گرم نیستند، کشمش‌ها طعم سرما گرفته‌اند موش آبی تندتر شنا می‌کند نور شهر شدیدتر می‌شود سرشاخه‌های کاج می‌لرزند بالای سقف. نمی‌توانم خلاص شوم از این فکر و خیال که چیزی از یاد رفته‌است. طبل قطاری در شرق، هوهوی جغدی در جنوب.

روزها سال می‌شوند، سال‌ها مکان. و هنگام رفتن می‌رسد. سی و سه سال. سه بار با خودت تکرار کن و یک قرن می‌شود. می‌شود شمرد. ولی نمی‌دانم در خروجی به بیرون باز می‌شود یا به درون.

کوتاهی عمر بهترین خصیصه‌ی آدمی‌ست این‌که محو می‌شود یک‌بار برای همیشه. مرده از آغاز جهان تا هنگام تولدش، چرا باید بیدار شود تا کاری کند که بپاید برای ابد؟

بسیار تنها. ،که مثل تنها جواهر روی سینه‌اش زن بازویش را بالا می‌برد گردنش را می‌خارد. دست، کسی دیگر است گردن مال دیگری است. خودفریبی. او، دستش، بازویش، سینه‌اش،‌گلویش، گردنش، و خاریدنش تصویر منقوشی‌است حکاکی‌شده‌ از زنی که می‌پروراند نه کودکی که تقدیری را.

در رویا شکست دادن یک ارتش :با هزینه‌ی اندک ممکن است ده هزار ترس، صدهزار نفرت.

هر‌چه را آرزو می‌کنی، نمی‌خواهی رویا می‌گوید. رویای بد. تنبیه‌اش کن. از خانه بیرونش کن. به اسبش ببند و چهارنعل بتاز. اعدامش کن. حق‌اش است. بگذار قارچ بخورد از آن قارچ سمی.

گرم‌تر از هوای اطرافش سردتر از آبِ منتظر، کلی وقت تلف می‌کند تنها در اتاق و لباس عوض نمی‌کند انگار چیزی ندارد تا در بیاورد. ابهتی دارد تماشای یاسی چنین عظیم با ژست‌های اندک.

سیاست، هنرِ امکان سرانجام محال را ساخت.

خطرناک است استفاده از این دست‌خط که شاید صبح دیگر خوانا نباشد. وقتی حتی بارش برف بی‌دلیل مرا به یاد کسی می‌اندازد که به خاطر نمی‌آورم.

حالا شب‌ها بلندند، کوتاه هرچند وقتی غروب است بر پوست و تنفس کسی با موهای دیگری می‌‌آمیزد.

در این دنیای بی‌رحم بیهوده‌است التماس کردن برای دوباره به دنیا نیامدن.

لی تای‌پوی چینی ماه را در رودی حکاکی کرد کامل‌تر از ماه بدر. و حالا تمامش را دارد پارو در هوا و چشمی پر از خواب.

تو با ماه عروسی کردی و دریا، ماه و یک زن: همه کر. وقتی حرف می‌زنند می‌توانی بشنوی، حتی می‌توانی با آن‌ها حرف بزنی و آن‌ها فقط می‌گویند: بازی در می‌آورد.

دامنش را بالا بزن و باران برمی‌خیزد،‌ باد، تاریکی وقتی کامل و بزرگ است، کودک سر می‌رسد کودکان، و همراه کودکان، ‌فقر و حالا مهمان داریم: باران، تاریکی و فقر.

کتاب‌ها نجات می‌یابند وقتی من مهاجرت می‌کنم، کتاب‌ها، جاده‌ای هنگام که رهسپار می‌شوی، باد حروف بی‌نشان را می‌درد و وقتی خوانده ‌شوند، برگ‌هاشان، برگ‌هاشان.

سنجابی از هوا بیرون جهید. این‌جا حتی سایه‌ها باد را آبستن می‌کنند.

خانه‌ی بی‌حصار و مهمان‌ها می‌رسند. باد بی‌حصار و انتظار می‌کشی کناره‌گرفته در سرما. و منتظر چه کسی هستی؟ بازی‌های بی‌رحم کودکان تا غروب ادامه دارد. در گورستان، این چشم‌انداز بادخیز زیر صنوبر سنگی از همین‌جا برگشتم، رو به عقب باد در درختان شدت می‌گرفت، گذشته را …

در شهر اسکوپیه آن‌جا که از دامنه‌ی تپه‌ها هندوانه و شراب می‌تراود در شهر اسکوپیه وقتی شهریور در انگور می‌رسد مثل میوه‌ی آبدار خرداد در شهر اسکوپیه زنی را دیدم که گیسوانی داشت، ‌چشمانی و هرچه زیبایی که زمین می‌پرواند. کلمات مقدمه می‌چینند. تمام که می‌شوند، …

«باد حرف می‌زند.» اگر باد واقعن حرف می‌زند می‌شود آیا کلماتش را تحمل کرد؟ کلماتی چنین تهی، چنین سخت، چنین هوسباز؟ و در فاصله‌ی میانشان: نمک، وحشت و جنون: موجِ سیاهِ بلندِ بی‌صدایی که می‌روبد ساحل را از خانه، درخت، زباله. می‌شوید چشم‌های تو را. اگر …

شادترین موقع روز هنگام صبح، ظهر و باز با غروب که کوتاه می‌کند قصه را: قدم زدن در بالکن. مثل عشق در دومین، سومین و باز چهارمین نگاه. دریا نگاه آبی اتروسک‌ها را به تو می‌بخشد. درختِ کنار در، بادام است، شاخ و برگ در می‌آورد،‌ …

این درخت حالا پر از شکوفه‌است، از یاد برده شاخه‌های کوچکش را ریشه‌هایش را، آه می‌کشد: «منو بگیر، منو از جا بکن می‌خوام با چشات حرف بزنم آه! یکیو ببینم و بمیرم.» حالا به درختی می‌ماند این گل امروز – به روزی که مثل هزار سال …

شعرهای عجیب بسیاری نوشته‌ام درباره‌ی چیزهای عجیب بسیار. امروز می‌خواهم شعری جدی بنویسم با موضوعی جدی، موضوع من، گوش توست. مطالعه‌اش کرده‌ام، با دقت وارسی‌اش و از هر طرف در موردش تحقیق کرده‌ام، در سیلاب نور، در گرگ و میش، و با خطوط برجسته در برابر …

اطمینان را می‌جویند و تاریکی را و نه معرفت. جواب، سنگی‌است که مرغ معما را می‌کشد.

هراسان به سکوت خیره شدند در صورت گرفته‌اش. از آن‌ها چه می‌خواست؟ نیکی و خرد؟ بچه‌ها می‌روند بازی کنند. آن‌ها فقط می‌توانستند به او بی‌رحمی بدهند و عشق.

توان یک بار پریدن یعنی هزینه‌‌ای که باید هر پرنده بپردازد تا یکبار بپرد.

کسی که دیگر نمی‌شود دیگری می‌شود.

گریستن شیوه‌ی ناتوان است زندگی را و زندگی سلوک توانمند است گریستن را.

سکون، قصد است. می‌توان مانع سفر شد، ولی که می‌تواند منتظر را باز دارد از انتظار؟

صدا آنجاست چون همیشه تهی. انگار هنوز نیازی به کلمات نیست. انگار هنوز کسی چیزی ندارد برای پنهان کردن.

زن سوخت، عریان زیر لباس‌های سوخته‌اش بدون شرم، بدون یاس، بدون امید. سوخت، دهان بسته، مثل دعایی ناشنیده آن‌جا که دود چشم‌هایش از گورستان‌ها برمی‌خاست. سوخت، در دفاع. زخم‌هایش سوختند سوخت، چنان چشم‌پوشی معماهایش سوختند، تک تک رازهایش مثل سایه‌ی پرنده‌ها در گیسوانش بدون وضوح، مثل …

بر دار مکن کسی را که پیشاپیش سر از تنش جدا کرده‌اند. شلیک نکن به سوی آن‌که با گاز خفه‌اش کرده‌اند. بمب آتش‌زا پرتاب نکن بر آن‌که در خرمن آتش‌ها سوخته‌است. گاز خردل به کار مبر تا راه نفس را ببندی بر آن‌که در خفقان گازهای …

راهی‌است که هیچکس پیش از تو نپیموده‌است. شاید از آن توست. اگر تو پیدایش کردی، مال تو خواهد بود. وجود ندارد، اما خواهد بود وقتی در آن قدم بگذاری. سرت را که برگردانی، دیگر نیست. هیچ‌کس نمی‌داند چطور به اینجا رسیدی، خودت، کمتر از همه می‌دانی.

اندرسون دارد یک مهمانی لعنتی ترتیب می‌دهد. اندرسون حتی نمی‌تواند راست بایستد اندرسون واقعن برای چیزی ارزش قایل نیست اندرسون بزدل است اندرسون بهتر است قدری فکر کند پیش از آن‌که خیلی دیر شود. اندرسون مثل بید می‌لرزد اندرسون زیاد عرق می‌خورد اندرسون نباید وقتی می‌خوابد، …

از سکوت ایده‌آل نساز سخن طلاست. در سکوت، موش و میکسوماتوز تکثیر می‌شود به تومور نگاه کن، چه خاموش می‌بلعدت نیازی به مکالمه ندارد. فکر نکن جلاد با قربانیانش گپ می‌زند خیال نکن تومور می‌گوید صبح بخیر خیال نکن بی‌عشقی اقرار می‌کند به قصورش فکر نکن …

چیزی خشک می‌شود می‌پژمرد می‌چروکد. برگ‌هایش می‌ریزند چشم‌هایش انگشت‌هایش. اما ریشه‌اش معلق است زیر زمین با چشم‌های کورِ ناشادش.

ای‌کاش به جای تو بودم وقتی به من خیانت می‌کردی ای‌کاش به جای عاشقت بودم وقتی مرا به یاد می‌آورد ای‌کاش به جای من بودی وقتی به خانه برمی‌گشتی ای‌کاش آزاد بودم از پرده‌‌ها‌ی پوستت که داغی سیاه بر من می‌نهند.

قطار به ایستگاه برمی‌گردد اما آن‌ها که قرار بود دیدار کنند دیگر پیر شده‌اند. هرکس به راه خودش می‌رود انگار هرگز آن‌جا نبوده‌است. چمدان رها می‌شود بر چرخ دستی زنگار بسته. زیر قوس تالار پرنده‌ها پرواز می‌کنند مثل لکه‌هایی در بخار ابرهای سفید. کودکی می‌ایستد آن‌جا …

آن‌ها درون دروازه‌اند تصاویرِ بریده بریده خاطره‌ای چنان که عتیقه‌ای، نگاتیوی سیاه جان گرفت سرانجام آن روز که راه خویش گرفتم و رفتم خاطره همان‌چیزی است که حال را در آینده ظاهر می‌کند.

بیدار شدم بر کسی که در دادگاه فریاد می‌کشید بیدار شدم بر بوی گاز، همه مرده‌ بودند، من هم. بیدار شدم بر شیوع جنگ بر لباس‌هایم که در آتش بود. سراسر سکون بودم. تنها پدر در خرناس اطمینانش خر و پف می‌کرد. بیدار شدم بر مصیبت‌های …

چراغی نیستم که راهروهای تاریک را روشن می‌کند: راهروهای تاریکم من. پنجره‌ای نیستی که بر عابران گذر باز می‌شود: گذرگاهی تو. خانه‌ای نیستیم که در هوای زیر پل معلق است: خانه‌ و هوا و پل‌ایم. اتاق، گذر، خانه و حالا یک شهر.

اینطور نگاهم می‌کردی در یک رویا. دیگران هم بودند، قهوه می‌نوشیدیم. از اتاق مجاور نور می‌پاشید به صحنه‌ی تاریک: رویا می‌بینم. نشسته‌ای با گیسوان سیاهت که افشان کرده‌ای. دهانت آرام است، چشم‌هایت بی‌قرار، چین و چروک چهره‌ات: نایپدا. انگار مدتی‌است تو را ندیده‌ام به دایی‌ام نگاه …

دل با مرزهایش نمی‌سازد شعر با واقعیت واقعیت با رویای خدا. چگونه مکالمه‌ای است که تغییر می‌دهد آدمی را پیش از آن‌که تغییر کرده باشد؟ در چمن‌های خاموش دنبال چیزی نگرد چمن‌های خاموش را پیدا کن.

زمان نیست که به ما اخطار می‌دهد، فضاست: جنگلی که محو می‌شود مثل روبانی سیاه در حوالی غروبی که ما بچه‌ بودیم. و آب که بالا آمد تا پاهامان. جاده‌ای است که هنوز کار می‌کند درختان، خانه‌ها،‌ همان آدم‌های همیشگی که نگاه می‌کنند به بیرون از …

رگ‌ها زیر پوست نازک، دست بر لحاف، روز در کمالش ناتمام.

باد در درختان: بارانِ خاموش. پدرم را به خواب دیدم: پارو می‌زد به ماهیگیری به سمت جزیره‌ی سنگی کوچکی در دوردست تا بازنگردد هرگز.

کسی از اتاق بیرون رفته‌ و لباس‌هاشان را جا گذاشته، پشت سر. «چی شده؟» کسی نتوانست در را ببندد پشت سر چیزی که می‌برد، سنگین بود مثل نیمکت، میز، یا بستر حالا همه‌چیز سرجایش است، اینطور فکر می‌کنم. و تازه‌تر خواهد بود هوا وقتی پنجره‌ها باز …

درختی را دیدم بیرونِ درخت، در سایه ایستاد با سرشاخه‌های تاریک تصویر بر تصویر افتاد تنه‌اش سخت، چنان عطری، طراوتی خنک در واقعیت.

به دنیا آمدم در اتاقی با پنجره‌ها، گشاده سفیدی کور، هوای پس از باران، حرف زدم، حالا در کودکی اینک در بزرگسالی گریستم بر مردگان عشق ورزیدم به زندگان، تنها.

مردی در میان درختان قدم می‌زند در روزی که نور مدام جا عوض می‌کند. به چند نفر برمی‌خورد می‌ایستد، نگاه می‌کند به آسمان پاییزی. می‌رود، به سمت گورستان و هیچ‌کس تعقیبش نمی‌کند.

وسیع‌تر از دریا عمیق‌تر از فضا این وداع بر زبان آمده‌ وقتی برمی‌گردی و علف سرد است.

در جامه‌ی پشمی غروب با فانوسی کسی سرگردان است- مثل گرمایی محو که دوام می‌آورد تا صبح، انتظار مرموزِ آونگ است او.

هست
تقدیری از آن دست
که استوار نیست
هرچه نمی‌لرزد.

هست
عشقی چنان
که به کف نمی‌آیدت جهان
چرا که گامی کوچک کم است.

هست
اشتیاقی از آن دست
که خویش را کیفر می‌‌کنی برای هنر
وقتی هنر گناهکار است.

هست
سکوتی از آن دست
که دهان‌های مادینه چنان می‌نمایند
که گویی شرم
تنها موضوعِ جنسیت است.

هست
گیسویی چنان
که شهاب‌سنگی آشفته‌اش می‌کند
و شیطان فرق می‌گشاید بر آن.

هست
انزوایی از آن دست
که خیره می‌شوی با یک چشم
تنها به نمک.

هست
سرمایی از آن دست
که فاخته‌ها را خفه می‌کنی
تا گرم کنی بال‌های خویش را.

هست
ثقلی چنان
که پیشاپیش سقوط کرده‌ای
از میان آن‌ها که می‌افتند.

هست
خاموشی‌ای چنان
که تو باید زبان بگشایی:
تو، آری، تنها تو.

قندیل یخی که ذوب می‌شود
شیر آبی که می‌چکد
گاه‌شمارِ قطره‌های دارو.

تب‌ات از میان آب می‌بیند
ما از میان اشک‌هامان...

نگاه کن بانوی من،
مرا گناهان بسیاری‌است
که نمی‌توانی راهت را پیدا کنی از میان‌شان.
اندکی از گناهان‌ام را
تو خوب می‌شناسی.

آن‌ها که می‌شناسی، همه یک گناهند
و آن‌ها که راهت را گم می‌کنی در میانشان
باز هم یک گناهند
که تو را حیران می‌کنند،
همچنان که مرا
برای ابد.

هیچ قطره‌اشکی نیست
از آنِ انسانی
که در هما‌ن‌ دم
جاری نشود از گونه‌ی مریم عذرا.

هیچ قطره‌اشکی نیست
از آنِ انسانی
که در همان‌ دم
ملک مقرب‌اش نفشاند.

اما هیچ قطره‌اشکی نیست
از آنِ انسانی
که بتواند در همان ‌دم
در چشم‌های یک مار
پیدا شود.