خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

آن جا كه دلارام مى‌‏نشيند فضا از نشانه سرشار مى‌‏شود، لمعانى رنگينْ‏‌كمانى كه فرياد را اهلى مى‏‌كند به دستى از بلور از هر چيزى تا نهايت ِ عريانى‌‏اش گوهرى مى‌‏تراشد، و همه چيزى نيز در سرگردانى ِ خويش نگه‏‌ مى‏‌دارد و مسحور مى‏‌كند پرچين ِ هوا …

همه چيزى آشكارى‌‏ست بر درياچه‌‏ى پيشانى‌‏اش آينه‏‌ى سكوت ِ سنگين ِ او بودن. سرودى شادمانه را به آواز گلو برمى‌‏درم تا شفافيت ِ مطلق ِ زايش ِ آغازين را به تماشا نشسته باشم.

از زيبايى بازمى‌‏پوشد ادوار ِ زوال‏‌ناپذير را. به هنگام ِ برودت در دل ِ خاك سرمست مى‏‌كند هياهويش را. دربه خودآيى بهاران مژگان‏اش در علف بازمى‌‏گشايد و كشتزاران را لبريز مى‏‌كند.

اگر دريا فراز آيد بدو خواهم گفت بازگردد با مغاك‏‌اش. تن‏‌ام به لطف ِ خيرى كه بر من دست گشاده در مراقبه است. بستر ِ عفيف ِ شط در مقطع ِ عشق.

آن پرنده‌ که به او پریدن آموختم و به سوی سرنوشت‌اش پرکشید…خیره می‌شوم به آسمان و گذر ابرهای خالی را تماشا می‌کنم تنم از خاطرات تهی می‌شود و دلم را از این همه چشم‌انتظاری تهی می‌کنم راز به سویی می‌رود پرواز به دیگرسو به سویی…. سرما …

نخست سنگ آتش را برخاک دیدم. چون  ابری روشن که از چادری محتاط فراز می ‌شود و مکان را به قوس و قزح می‌انبارد: جرقه های حکایتی که با نام شب معاشقه می کردند و به افسانه بدل شدند در دهان شعر.  

نه در زندگی خویش زندگی  می‌کنی نه در روزهایی که می‌گریزند. می‌پرسند کجایی تو؟ می‌گویم در دل عشق. رگ‌هایم به رودهای آینه مبدل شده‌اند که به این افسانه جان می‌دهند. افسانه‌ای که از دو جوان  می‌گوید پس از راهی دراز در درون هم، دیگری را یافتند …

تیزتک، خموش را از هم می‌درد فلک سوزان است چنان که عین‌الشمس و دست‌هایم برایت از گل‌های میمون انباشته قیس‌ات می‌نامم و اعلام می‌کنم از کودکی عاشقم بودی چنان که منت دوست می‌داشتم از آن پیشتر که ابری بر ابروهات سایه افکند. می‌دوم به سوی آن …