خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

  خاموش‌اند درختان خاموش است خاک تنها سنگینی این برف محض از هستی خبری می‌دهد. افق محصور است خلا، سبکی را زخم می‌زند جسم، خود را محبوس می‌کند محبوس رویاهای خویش از آدمی می‌گریزد و حتی باد گم‌شده در خیالاتش، از یاد می‌برد ابعاد محسوس را. …

اينك بهار استامبول! با نام ِ حقيقى ِ شاعر از كف‏اش گل به بار مى‏‌نشيند و كلام ِ ناگفته را به زبان مى‏‌آورد. با عطرى كه وام‏‌اش مى‏‌دهد گل‏هاى ديگر همه استوارش مى‏‌دارند و شعله‏‌ورى ِ وجد و حال را فراگردش تكثير مى‏‌كنند شعشعه‏‌ى پيمبر در …

پس آن‏گاه عشق در شعر باز مى‌‏گسترد پس از سپيد ِ سكوت ناب و دست ناخورده هم‏چنان به رغم ِ سنگ‏چين ِ نااستوار ِ خويش: آذرخشى بى‏‌پايان كه ابر ِ مرگ را مى‏‌راند و از افق ِ در دسترس از حقيقت و زيبايى بى‏‌زوال ِ هشيوارى …

رُزهاى دمشق كه در ظلمات دايه‏گان ِ پرتو ِ نوراَند و آينه‏‌داران ِ هاله‏‌اند و شباهنگام با آتش ِ برف ِ خويش مرا پاس مى‏‌دارند محتاله ماه در محفل ِ زيتونُ‏‌بنان سكوت را عريان مى‏‌كند و نام ِ معشوق را با شاخسارها در ميان مى‏‌گذارد.

در مرزهاى هوا هياهويى سرخ اخطار مى‏‌شود بادها آغوش ِ مرا مى‏‌انبارند و به دستان ِ من هجوم مى‏‌آرند جوانه‏‌هاى وزش ِ آن‏چه در كوير حتا سرسبزى از سر تواند گرفت.

درخت ِ مجروح به عطر خويشم درمى‌‏پيچد. اى هذيان ِ دلپذير كه ستاره‏‌گان را به سرگيجه مى‏‌كشى! شعله‏‌يى دود ِ لالايى ِ رؤياها را اغوا مى‌‏كند، دلم بيدار مى‌‏نشيند گرچه خود در خواب‏‌ام.

ستاره با خون‌‏اش آلاله‏‌يى را شكل مى‏‌دهد كه پرتوهاى آفتاب را خلاصه مى‏‌كند تا به غارت برد در خود تا آه ِ واپسين هنگامى كه شفق فراز آيد.    

بارانى از شكوفه‏‌هاى گيلاسْ‏‌بنان مى‏‌چيند در هوا اين ميغ ِ درخشان را تا به هيأت ِ چشمانى درآيد كه آرزومند ِ آنيم. جسم ِ صدا كرنش‏‌كنان واپس مى‏‌نشيند هم در آن حال كه ما در سكون به قلمرو ِ نورى پا مى‌‏گذاريم كه به زبان ِ …