خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

تنِ تو، جهان، می‌دود. چشمان من، جهان، نیز. هیچکس دوبار با همان چشم‌ها عاشق نمی‌شود. تفکر: به هم آمدن.

عزیزکم: چه خوب آب‌تنی می‌کنی، بی کسی که تماشایت کند، در آب‌های یخ‌بسته‌ی محاسباتِ خودپرستانه‌ات.

نه بادم، نه بادبان سکانی‌ام که کشتی می‌راند. نه آبم، نه سکان همان‌ام که این ترانه را می‌خواند. نه حنجره‌ام، نه صدا همان‌ام که ترانه می‌شود. نه می‌دانم کیستم، نه چه می‌گویم روانه می‌شوم اما و تعقیب‌ات می‌کنم.

تمام رنگ‌پریدگی‌هایِ شرح‌ناپذیر، خاطره است. در گذر از دیوار به دیوار مغاک، پلکی‌ست. غرق می‌شود آن‌جا جهان تباه‌ِ قطره اشکی.

خورشید منفجر می‌شود: فرو می‌ریزد خود را تا خنک شود در شادمانی‌ات. امواج سینه‌ات می‌شکنند. من تن می‌شویم در خنده‌ات. موج‌های بلند و خورشیدهای کرانه‌های جداجدا. خنده‌ات، آفرینش‌است شادمانه به معشوقه‌گی.

به من می‌ر‌سد تشویشی مرموز که به ظرافت در هوا برگی افتاده به جا می‌نهد. وضوحِ بی‌جانِ پارک متروک، و آبی که روانه می‌شود در فواره‌ی خوابگرد. و بی‌شک، وجود داری ای یار، و حرکت می‌کنیم در کلماتی محرم که جهان را می‌بافند.

چنین موج می‌زنی از آب، زلال، و گیسوان بلندت از دریایند هنوز، و بادهایت به پیش می‌رانند و موج‌ها به راه‌ات می‌برند‌‌، چونان که بامداد، از راه امواج، آرام. و چنین از راه می‌رسی ناگهان، چونان که بامداد، و در ساحل رازِ روز دوباره زاده می‌شود.

عصری با درختان، خاموش و روشن. سکوت خود را، اشیا بسانِ زنگوله‌شان می‌برند. سایه دارند و قبولش می‌کنند. نام دارند و فراموشش می‌کنند.