خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

قایق‌ها چیستند، اگر نیستند درختانی خسته از خموشی. دکل‌های الوان چیستند، اگر نیستند درختانی ریشه‌کرده در هوا. پل‌های معلق چیستند، اگر نیستند درختانی در بازی سرگیجه. آتش‌بازی‌ها چیستند، اگر نیستند درختانی در عبارت واپسین رازشان. شاخ و برگ امواج که به جا می‌ماند پشت ضربت پارو. …

من که به آینده حمله می‌بردم‌ تا از جهان چشم‌اندازی تفته و ناساز برآورم، در واپسین دم زیست‌شناس شدم. و همه از آن‌رو که درختی را بریدند. تنها درختی که گزیده‌بودم تا بدان خود را دار بزنم.

بر آبِ دریاچه به سایه‌ام نگاه می‌کنم، صورت‌ام سفید نیست تنها موهایم سفیدند. جوانی‌ رفته است و باز نخواهد گشت. بیهوده می‌جنبید آب‌های دریاچه!

بی‌شک آنان که بالای پله‌‌ها می‌ایستند می‌دانند همه چیز را می‌دانند. به رغم آنان، ما، سپورهای میادین گروگان‌های آینده‌ای بهتر آن‌ها که جایگاهیان‌ به ندرت خود را نشانشان می‌دهند ما به نشانه‌ی سکوت همیشه انگشتی داریم بر دهان. شکیباییم زنانمان پیراهن‌های یکشنبه‌ها را رفو می‌کنند از …

به رویا مردم و به زندگی نجات یافتم.

یک قرن بر دامنت بی سرزمین بی دوست بی معبر. چه سرسامی، قلمرو ظلمت!

بلند یا کوتاه هرچه زندگی می‌کنیم خود را به پس‌مانده‌ای خاکستری فرو می‌کاهد در حافظه. از سفرهای کهن سکه‌های محو به جا می‌مانند متظاهرِ ارزشی کاذب. از خاطره تنها غباری مبهم به جا می‌ماند و یک عطر. شعر شاید همین باشد؟

رسالت عاشق، دیدن است خورشیدی تاریک را بر بستر و در سرما تولد آتش را از زمستانی که نامش را نمی‌گوید. دیدن است، صور فلکی گلبرگ‌ها را برف را که می‌بارد بر خاک‌ پنبه‌های آسمان، و هوای سکوت را که زاده می‌شود در فاصله‌ی دو پشت. …