خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

ساکن می‌بلعد نور را وقیحانه سرخ خود را می‌گشاید کمال کریه فانی‌ست می‌تازد به شعر با عطر عتیق‌اش.

آشیانه‌کرده کبوتر در سفیدترین دیوار که سفید است و پرطنین کز واقعیت است فعل است و می‌آید به سمت ما. این آشیان سفید مسافر می‌جوید. سیاه است، ناگهان. پر می‌کشد‌.

در ابهام پروانه‌ی شب نیز سر رسید نه زیبا و نه شوم، تا گم‌کند خود را میان اوراق کاغذ. نوار فرسوده و سست کلمات با او از هم می‌گسلد‌. باز می‌گردند هردو، آیا؟ در ساعتی از شب شاید وقتی میل نوشتن‌ام نیست چیزی شوم‌تر شاید از …

نامتناهی‌ست، واژه‌ی نامتناهی. راز‌آلود، واژه‌ی راز. هر دو نامتنهاهی‌، هر دو رازآلودند. هجا به هجا جهد می‌کنی گردِ هم‌شان آوری بی‌آن‌که نوری قلمروش را اعلام کند. یک سایه خبر می‌دهد که در کدام فاصله از آن‌ها ایهامی‌ست که تو حرکت می‌کنی در آن. به نقطه‌ای بیا …

روستایی بر بالش کاه‌اش می‌خوابد، صیاد اسنفج بر صید نرم‌اش. به تعلیقی آرام خواهی آرمید بر کاغذ مکتوب آیا؟

مثل قطره‌ها در لیوان مثل قطره‌های باران در عصری کسل درست عین‌ِشان معمولی سراپا مشتاق مختصر که زخم می‌زنند خود را و ذوب می‌شوند چندان، چندان مختصر که جایی ندارند برای هراس که وحشت نمی‌تواند ردپایی به جا بگذارد در ما. آن‌وقت، مرده دیگر، می‌گریزیم کامل …

هر شب به تقلا میان خاک‌های خفقان، خاک‌های سنگین آن پرنده‌ی نور را جستجو می‌کنیم که می‌سوزد و می‌گریزد از ما به ناله‌ای.

بر تخت خالی خدا تمام فواحش باکره‌اند برای آخرین بار.