خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

قلبم درد می‌کند از اين‌همه غياب از اين‌همه تنهايي متراکم از هر صبح برخاستن با اطمينان‌های تکراری از نداشتن ژستی تازه‌ که با بی حد وحصرِ اميدها اشتباه گرفته شود و قطعيت بی‌ابهامی داشته باشد. از اينکه همه چيز همان‌طور باشد که بود قلبم درد می‌کند …

يک شنبه وقتی باران می آيد و تو تنهايی در جهان را باز می کنی و دزدی نمی آيد هيچ مست و دشمنی هم به در نمی کوبند… يک شنبه وقتی باران می آيد و تو متروکی و نه می توانی بدون جماعت زندگی کنی و …

در تصورم نمی‌گنجید که بخوانَدم پرنده‌ای و بگوید پر می‌کشیم با هم از فراز این جهان. من اگرچه بی‌بال و او بی صورت آدمی هر دو حرکت را خواندیم. «متنِ» بودن.

دلم می‌خواست جای دیگری باشم در شهرهای دست‌باف. دیدار کنم با کسانی هنوز به دنبا نیامده. لااقل می‌شد تنها باشیم، سرخوش بی‌هیچ وقفه‌ای. نه رسیدنی، نه عزیمتی و نه جنگی که با ما بجنگد. نه انسانیتی، نه ارتشی و نه سلاحی و مرگی سرخوش، شوخ، در …

چشم می‌گشایم. تو را نمی‌بینم، میان مه‌ای. مه: به نظاره واضح نمی‌شود به دست‌ها تکان نمی‌خورد به خواستن نمی‌میرد. مه. نگاه، برای چه؟ و اراده‌، بی‌مصرف. چشم می‌بندم. نمی‌بینمت، درمی‌یابمت و دارمت. از آنِ من. هستی، هستم، کنار تو، تو در میان مه‌ای.

نگاهم کردی و پنجره‌ای در دوردست باز و بسته شد. دست بر تنم کشیدی و خیس شدم از باران پشت پنجره. کنار منی و به هر جنبش‌ات چیزی در فاصله می‌جنبد و چیزی دیگر را در من تکان می‌دهد. به سال تبعید تو زاده شدم: در …

شاعری که روزی نوشت: «تو را عاشقانه دوست می‌دارم.» و مدتی بعد «کارد تو شیکمت»، حالا می‌نویسد: «ناخواناست صورت‌ات چنان فرسوده‌سنگی.» منتقدان رصد می‌کنند تغییرات رسمی را و تعویض سبک و شیوه‌ی بیان را لحاظ می‌کنند.

مشتاق چیزی نیستم بیش از اشکال مفید و ظریفِ بطری‌ها و جام‌ها بگذار اندوه، توجه تباه‌اش را با خود ببرد دیگر برای کسی نمی‌گریم. زمانه‌ی ما توازنی تهی را می‌جوید غایت یقینی‌اش این است. میان پایان یک فرهنگ و آغاز دیگری چه می‌چسبد جست و خیزکردن …