خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

بی هیچ ملاحظه ای، هیچ تاسفی، هیچ شرمی،

دیوارهایی به دورم ساخته اند، ضخیم و بلند.

و اکنون با حسی از نومیدی در اینجا می نشینم.

نمی توانم به چیزی دیگر فکر کنم: این سرنوشت ذهنم را تحلیل می برد -

که من بیرون، چه اندازه کار داشتم.

وقتی این دیوارها را می ساختند، چگونه ممکن بود متوجه نشوم!

اما هیچوقت از آنانی که می ساختند، حتی صدایی نشنیدم.

چه نامحسوس مرا از دنیای بیرون گسسته اند.

من قدرتی از گذشته ام.

عشق من تنها در سنت نهفته است.

من از ویرانه ها می آیم، از کلیساها،

از شمایل محراب ها، از روستاهایی

متروک در کوه آپنین یا دامنه های آلپ

جایی که زمانی برادرانم می زیسته اند.

همچون مجنونی آواره ام در مسیر توسکولانا،

در مسیر آپیا، همچون سگی بی صاحب.

یا فلق ها را نظاره می کنم، صبح ها را

بر فراز رم، بر فراز چوچیاریا، بر فراز دنیا،

به مثابه نخستین پرده های پسا تاریخ

که برای ثبت آن، از دورترین حاشیه زمانه ای مدفون

شهادت می دهم. دیو سیرت است مردی

که از زهدان زنی مرده زاده می شود.

و من، جنینی به رشد رسیده،

مدرن تر از هر انسان مدرن،

جستجو می کنم برادرانی را که دیگر وجود ندارند.

میلان، 1964

در این اتاق های تاریک، که می گذرانم

روزهای خفقان را، پس و پیش می روم

تا پنجره ای بیابم – اگر پنجره ای

گشوده شود، مایه تسلی خاطر است -

اما پنجره ای یافت نمی شود، یا من

نمی توانم بیابم. و شاید بهتر آنکه نمی یابمشان.

                               شاید نور  

استبدادی جدید باشد.

چه کسی می داند که چه چیزهای جدیدی را فاش می کند.

1903

به خانه آمد. هیچ نگفت.

اما معلوم بود اتفاق بدی افتاده.

با همان لباس بیرون دراز کشید.

پتو را به سر کشید.

پاهایش را خوب پوشاند.

تقریبا چهل ساله، اما در این لحظه نه،

درست به هماگونه وجود دارد که زمانی در زهدان مادرش،

پوشیده در هفت دیوار پوست، در امان تاریکی.

فردا سخنرانی خواهد کرد

درباره هم ایستاییِ اخترشناسیِ فرا کهکشانی.

اما حالا، کز کرده و به خواب فرو رفته است.

تقدیم به ماریان مور

اگر گمان جاودانگی در میان نباشد،

خاک باقی می ماند،

گیاه،

آب که مرداب ها را شکل می دهد،

شاخه که به روی آن پرنده ای می خواند،

رازی مشخص که خرد

سایه ای گذران می پنداردش.

در نهایت، زندگی باقی می ماند،

اتاقی که در آن یک زن جوراب سه ربعش را بالا می کشد،

اتاقی دیگر، شاید دیوار به دیوار،

که در آن، زوجی برهنه می شوند

و یکدیگر را در آغوش می گیرند، و عاقبت

به یکدیگر می گویند:

ما نخواهیم مرد.

من از ابعاد بیکران ابدیت می ترسم.

از فاصله میان سکو و قطار می ترسم.

از آغاز نبردی جنایتبار می ترسم.

از تپش قلب ناشی از مصرف زیاد چای می ترسم.

من از تپانچه کشیده یک آس و پاس می ترسم.

از اینکه کتاب ها در باران اسیدی نجات پیدا نکنند می ترسم.

از خط کش و تخته سیاه و فلک می ترسم.

از حرف های غلنبه سلنبه، هرچه باشد، می ترسم.

من از تصمیم های بد داوری می ترسم.

از اینکه تنها فرجام، ادعای جنون باشد می ترسم.

از عواقب احتمالی این حق الوکاله می ترسم.

من از موجودات موهومی که مغزم را استعمار کرده اند می ترسم.

از خواندن حروف ریز چاپی یک ضمانتنامه می ترسم.

و دیگر از چه می ترسم؟ بگذار دوباره از اول شروع کنم.

مهم نیست آدم به چه زبانی می نویسد.

تمام زبان ها خارجی هستند، غیر قابل فهم اند.

هر کلمه به محض آنکه بر زبان آید،

به دوردست می گریزد،

به جایی که دست کسی یا چیزی به آن نرسد.

مهم نیست که چقدر آشنا باشد.

هیچکس نمی تواند بخواند.

هیچکس نمی داند برق چیست

و حتی کمتر میفهمدش، وقتی که باز می تابد

بر فلز صیقل خورده یک چاقو.

                                   حالا شب

دریایی به نظر می رسد.

ما در آن دریا پارو می زنیم،

ساعتی میان شب و روز.

ساعتی میان شیر یا خط.

ساعت سی ساله ها.

ساعتی که برای بانگ خروس جارو شده است.

ساعتی که زمین آغوش گرمش را باز پس گرفته است.

ساعتی که سرما از ستارگان خاموش شده بیرون می زند.

ساعتی که ما هم بی رد پایی گم می شویم.

ساعتی خالی،

تهی، بیهوده.

نازل ترین تمام ساعت ها.

هیچکس حال و روز خوشی ندارد در ساعت چهار صبح.

اگر مورچگان حالشان خوش باشد در ساعت چهار صبح،

خشنودیم برایشان. اما بگذار برسد ساعت پنج صبح،

اگر بناست که ما همچنان زندگی کنیم.