خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

تاریکی در کار بلعیدن خورشید- کوکویی نام تخم‌اش را فراموش می‌کند. پرنده‌ی مادر به چست از سایه می‌جهد بی‌هیچ میراثی از لانه‌اش. دزدانه انگار همان تخم‌ سابق دراز می‌کند پاهایش را بر تخم اشتباهی‌اش. وقتی پوسته را می‌شکنی کیستی تو، کیستی تو وقتی پوسته را می‌شکنی؟

بادی خفته در بوته‌های تمشک بیدار شد و چون خارپشتی نالان به خود پیچید. نگرانِ تمشک‌های بهشت؟ دلم هنوز پرنده‌ای است غارتگر، هراسان.

پاییز، گوزنی واژگون به پهلو افتاده در امتداد ساحل مقابل کمر شکسته و باد و باران خورده چند شب تقلا می‌کنند قدم‌ها حمله‌ور به خانه‌ای نالان و بادگرفته پوزه‌بندی بر بویش و دود آشنای بی‌قراری در شومینه‌های خانه‌ی سرد.

خاموش شدم بر هرچه بسیار می‌گویم. اما شوکران، شوکران آبی و تاتوره سخن گفتند. آن‌چه نمی‌گویم کشنده‌ترین عنب‌الثعبی‌ست که شاید در کنج هر خانه‌ بروید.

پروانه‌های آبی، چشم‌های کودک می‌نشینند بر آلاله‌های زیبا. قدم‌‌های هرسال اما به بیرون چمنزار می‌روند و چشم‌ها باید گل‌های دیگری بجویند، خطوط  تقدیر بر کف دست به اشکال اندیشیند پیش از آن‌که مقدر شوند.

می‌خواهم بر بارانداز بنشینم تنها با دریاچه وقتی تاریک می‌شود و باد آرام می‌گیرد و مه برمی‌خیزد. می‌خواهم بر بارانداز بنشینم وقتی خانه در خنده می‌درخشد. برخیز ای مه و بپوشان خانه را صداهای درشت و چراغ‌هایش را. می‌خواهم بر بارانداز بنشینم تا خاموش است شب. …

کلمات نمی‌توانند کوه‌ها را جابه‌جا کنند حتی توان ندارند در خانه‌ام را بگشایند. از خانه که می‌روی در به رویشان می‌گشایم و دنج گرمی می‌سازم برایشان مثل پرنده‌هایی بی‌جان که به پنجره برخورد کرده‌اند. دیگر نه آن‌ها از خواندن خسته می‌شوند نه من از آوازشان.

درختی بودم اگر می‌دریدم خود را بر ریشه‌هایم زیر پنجره‌ات. زنم من! تو را انتظار می‌کشم به زیر پنجره.