خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

نقش‌های سیاه‌قلم، ایمان و شک هر دو زیر آستین پالتویی خیس جامانده‌اند. شهر بیدار و چراغ در پنجره‌ی اداره‌ی بهداشت روشن می‌شود. هنوز از «خاک و سایه» هنوز از خاک، انسانی خلق‌الساعه بدست می‌آید: فقط یک فنجان قهوه‌ی سیاه اضافه کن و سیاحت کن: دوباره می‌نشیند …

آخرین باغ وحش بر دیوار پناه‌گاه نقاشی شده‌است: این تصویر دقیق بهشت است کسی نباید آن را ببیند.

محروم از همه چیز به زانو درآمده‌ای زمین خورده‌ای، نمی‌ایستی و نمی‌جنگی. دندان‌های خودت را خرد می‌کنی مست لایعقل، و خیال می‌کنی زندگی به تو خیانت کرده‌است.

چراغ‌های کافه خاموشند طنین قدم‌های دزد یک‌دست آژیر خطر می‌شود: در پارک مجسمه‌ی روحانیون پابرجاست- ابلهان خاموش، و میخانه جای سوزن انداختن نیست در خیابان خالی یک ماشین روشن می‌شود.

خیابان‌ها که سفید می‌شوند مثل پنج فصل که می‌گذرند تو را به خاطر می‌آورم در این شهر که سایه‌ از سایه می‌گریزد. همه‌چیز گذشته‌، می‌دانم چمدان‌هایم را می‌بندم و باز عزم رفتن می‌کنم بازخواهم گشت وقتی برنامه‌ی پروازها تغییر کند یا ساعت، خواب رفته‌باشد آرام در …

قطار عظیم‌الجثه در دل شب گریه می‌کند و ایستگاه می‌پرسد: «هی! لوکوموتیو، گریه می‌کنی؟» «داغونِ داغونم، خیلی طویله خط نمی‌شه یه راه لیسیدِش.»

مثل تاریکی که انگشتانش را فرو می‌برد در گیسوانت می‌خواهم این‌جا بنشینم و بنشینم بر این سنگ سرد، ستاره‌ها را تماشا کنم که سوسو می‌زنند نزدیک و نزدیک‌تر و چراغ‌های مسافر کشتی‌های دور را.

مایع رسوبی مغز جهان کز تاریکی‌اش ما را آفریدند هم‌اینک در کناره‌ی آبراه. بر پوسته‌ی یخی پوشیده به لایه‌ی نازک برف رد پنجه‌ی کبوتر.