خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

تنها چیزی که می‌دانیم همان‌است که متحیرمان می‌کند: این‌که همه چیز می‌گذرد چنان‌که هرگز برنگذشته است.

می‌خواست آتش را با آتش خاموش کند. جان داد در جنگل‌های ویتنام، بیهوده.

تنهایی ناقوس. زنگ‌اش از او خداحافظی می‌کند، و در نهایت از برنزش، آن خدنگ سوزان در سکوت هم. حیران در پیِ پژواک‌ها و بی هیچ‌ ‌جوابی از هیچ‌کس.

یک قطره‌ باران بر شاخه‌های تاک می‌لرزید. تمام شب در آن رطوبت دلگیر بود که ناگهان ماه در آمد.

چند کلمه می‌نویسم و همان کلمات حالا چیز دیگری می‌گویند مقصود متفاوتی را می‌رسانند دیگر با کربن ۱۴ سازگارند رمزنگاری روستایی دور که نوشته را در تاریکی می‌جوید.

تو حرف می‌زنی: تا دم مرگ تو حرف می‌زنی: برای ابدیت و اگر درختی شدی شاید بالا آمدی تا دم پنجره‌ام؟ و اگر یک قاب شیشه‌ای؟‌ می‌شود با نوک زبان زنگِ حضورت را به بازی گرفت؟ و اگر به باد چمنی می‌شوم که بر من می‌خروشی؟ …

چه کسی درمی‌یابد شجاعتِ تن‌ات را؟ چه کسی می‌خواند تا آخر ضرورت خضوع ابروانت را؟ بنفش لطیف تماس و طلا در پرده. و پایین گیسوان شفقی لبریزِ ستارگان‌ِ لرزان زنده.

دوست دارم اشتیاق را صعود از نردبان صدا و رنگ را ربودن عطر یخ‌زده را با دهان باز. دوست دارم تنهایی‌ام را معلق فراز پلی که آسمان را بغل کرده‌ است. و عشقم را که پابرهنه قدم می‌زند بر برف‌ها.