خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

قایق، لنگر انداخته بر جزیره‌ی مه‌آلود می‌جنبد. خورشید غروب می‌کند و دلواپسی‌های مسافر افزون می‌شود. بر وسعت دشت، آسمان تا درختان پایین می‌آید‌. در آب ناب ماه به آدمی نزدیک می‌شود.

تویی که نبرد کردی با مفتشان رهایمان کردی. عکس‌های فوری‌ما‌ن نشسته بر قفسه‌های مشبک ذهن‌مان به زیر آب می‌روند: می‌آیند ماهی‌های بی‌دندان تا لبه‌ها‌ی تیز را بجوند. هنوز هرچه نامشهود، ناپیداست، و جیب‌های بزرگسالی‌مان هیچ از سنگ‌های کودکی خالی نیست. هنوز چون همیشه سکوت را کفایت …

مویه‌ی پرنده‌ای محتضر. از طره‌ی طرار گیسوان سکوتی متراکم بر بازوی رقصان یک ملودی چفت می‌شود. بر بام‌ها یک روز قهوه‌ای گام بر می‌دارد. انگشتان باران با پاهای خیس در کارِ بافتن‌اند. سایه‌اش را کشان کشان، از راه خیابانی که مستِ باد است عشق گریخته است.

به تو رشک می‌برم. هر لحظه می‌توانی ترکم کنی. من نمی‌توانم خودم را ترک کنم.

این بند سفید، این جمعه‌ی تهی. کیستم من و کجایم؟ تن من است گسیخته در مه؟ نه، در مه چیزی نیست. از خویشتن غایبم؟ نمی‌دانم. گمان می‌برم بی‌تردید اندیشه‌ی من در من نیست. منم آیا زندگانی زنده؟ نمی‌دانم. سردم است.

بازگشته‌ای. شبی در من توقف می‌‌کنی. به تو هشدار می‌دهم در حسادت‌ات. حسادت در تو انگار گلی بود سوزان. گلبرگ‌هایش را دیدم در لحظه‌ی تکلیس. حالا به من باز می‌گردی، مرگ مرا به مرگ خود می‌جویی. مرگ من، با مرگ تو در من.

نور. باید واپسین نور باشد. سخت خسته‌ام. قدم‌های خود را به خاطر ندارم. حالا رسیده‌ام. نمی‌دانم کجا. سخت خسته‌ام.

نیامده‌ای. در منی. ‌ رویاهای مرا رویا می‌بینی. آرام می‌گیری در جنون و در خطا. رهایم کن. مشغول جنون خود باش. بگذار مرگِ خود را بمیرم. رهاییِ دیگری ندارم.