خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

پرندگان حقیقی می‌توانند پرواز کنند برای همین نیازی به این‌کار ندارند. آن‌ها حتی بال هم ندارند.

به زیبایی گل‌های کوهستان است این زن. ولی سرد، سرد است به برودت سواحل یخ آن‌جا که سرما گل می‌کند.

آینه‌ای برابر آینه‌ای: تصویری که زاده می‌شود از تصویری‌، آه اعماق معجزآسای خویش فواره‌ی پنهان در قاب‌اش، نوری که خود را می‌آفریند تا خود را نور ببیند.

بازیگر دهانش را عیان می‌کند. بعد، موهایش را. در حوص‌ها تظاهر می‌کند به تک تک چهره‌هایش. سر یک بوفالو را به تن می‌کند‌ و بر می‌دارد. سر یک گوزن را. سر یک کرگدن را. روی شاخ‌هایش گل می‌گذارد. بیرحمانه‌تر از بازیگر هیچ‌کس عاشق نمی‌شود. بازیگر پاهایش …

دوست دارم یک خطای نگارشی شعر جهان را بازنویسی کند بر طرف روز، وقتی خدا خطای خطاها را پنهان می‌کند بر طرف شب- طلا با ولتاژ بالا نفس در صورت.

سرانجامِ تو نیست چنان جامی تهی، که به شتاب نیازی افتد. کلاهخودت را بیانداز‌ و بمیر‌. برای همین در دستت آهسته فروغی را بالا می‌بری یا اشارت‌اش را و انگشتانت چنان برفی ناگهان می‌سوزند. هستی و نبودی، بودی اما و خموشی. سرما می‌سوزاند و در چشمانت …

به لطافت آمدی و رفتی از معبری دیگر به معبری دیگر. دیدنت و حالا دیگربار ندیدنت. گذر از پلی به پلی دیگر. – با قدم‌هایی کوتاه، فروغِ مسرورِ منقضی- پسری که من بودم به آب‌های جاری نگاه می‌کردم آن پایین، به عبور تو در آینه که …

یک روز همه با هم به شهر رفتیم همه با هم به مغازه‌ای رفتیم یک کفش تازه خریدیم برای تو یک کفش پاشنه‌بلند قرمز. از وقتی دیگر تو را ندیدیم.