خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

ماه که برمی‌خیزد ناقوس‌ها ناپدید می‌شوند و ردپاهای نفوذناپذیر پدیدار می‌گردند. ماه که برمی‌خیرد دریا خاک را می‌پوشاند و دل، خود را جزیره‌‌ای می‌یابد در‌‌ لایتناهی. زیر ماه بدر هیچ‌کس پرتقال نمی‌خورد. میوه‌های سبز و خنک باید خورد. هنگام که ماه با صد چهره‌ی یگانه برمی‌خیزد، …

ولی چون عشق تیرها کورند. بر فراز شب سبز تیرها رد سوسن‌های داغ به جا می‌گذارند. دکل ماه ابرهای ارغوانی را می‌شکافد و گل‌آویزها از شبنم پر می‌‌شوند. آه، اما چون عشق تیرها کورند.

ظلمت دریا که در آن سکنی می‌کنم، ظلمت، مه، دریا و دلشوره‌ای در این پرواز، ظلمت و نه یاعویی در دورها و نه هیچ قطعیتی… تنها گام‌های مردگان بر دریای گشاده.

بر درگاهت صدایت کردم‌‌. نبودی. تیغ سفر شرحه شرحه‌ات کرد. چه‌کسی برمی‌گردد وقتی تو برمی‌گردی؟ بادِ بی‌خاطره، در شب خود را در حدس‌های بیهوده می‌پیچد. می‌گویند زندگی می‌گذرد. میان برف‌های خارجی، نورهایی که نمی‌شناسمشان، آغوش می‌گشایم -به راهنماهای کوران- جستجو می‌کنم. از این‌جا، با گوش‌های کر …

زیباییِ زن ویران می‌کند عشق‌ام را چرا که با ویران کردن وهم حقیقت را نیز به نابودی می‌کشد. عشقِ مرد ویران می‌کند زیبایی‌ام را که وقتی به خود نقابی پذیرفتم حجابی نیز می‌جویم. صبحی سیاه… یک روستا که تمام خروس‌هایش را خورده‌اند.

تابستان، پشه‌ درمان می‌کند تب یونجه‌ام را با طب سوزنی.

یار جوان من، سرانجام صعود کرده‌ایم از این صخره‌ها تا خیره شویم به دریای عمر، به خاکستری، به غم. بر این لبه‌ی گلسنگ‌ها باد بلند آرزویم باید فرونشیند. نمی‌بینی، آه؟ پائیزم من، خیانت‌‌پیشه نشانه رفته‌ام قلبت را با نیزه‌ای زهرآگین تو را که جوانی، می‌درخشی و …

هیچ‌کس نمی‌شناسدم من شب را می‌گویم‌ هیچ‌کس نمی‌شناسدم من تن‌ام را می‌گویم هیچ‌کس نمی‌شناسدم من باران را می‌گویم هیچ‌کس نمی‌شناسدم من مردگان را می‌گویم