خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

نه شعرِ غیابِ تو. تنها یک نقش، شکافی در دیوار، چیزی در باد، طعمی تلخ.

هنوز حالا نیست حالا هرگز است هنوز حالا نیست حالا و همیشه هرگز است

همه می‌فهمند آن‌چه هیچ‌کس هیچ‌کس نمی‌فهمد آن‌چه همه

و از دل سرسبزی‌ها ندا در آمد: میان جان و حواس مغاکی می‌گسترد. تنها آن‌دم که در هردو آتشی شعله می‌گیرد ناپدید می‌شود.

ریشه‌ای تلخ است و جهانی با هزار مهتابی. و کوچکترین دست دروازه‌ی آب را نمی‌شکند. به کجا می‌روی؟ به کجا، کجا؟ آسمانی هست با هزار پنجره -ستیز زنبورهای خاکستری- و یک ریشه‌ی تلخ. تلخ. درد می‌کند در کف پا درد می‌کند در درون صورت و درد …

شب سر آمدن ندارد تا تو نیایی و من رفتن نتوانم. خواهم رفت اما هرچند خورشیدی افعی شقیقه‌ام را خواهد خورد. می‌آیی اما با زبانی سوخته به باران نمک. روز سر آمدن ندارد تا تو نیایی و من رفتن نتوانم. خواهم رفت اما و به غوک‌ها …

یار شیرین من باران می‌بارد در سانتیاگو. خورشید را به سایه روشن می‌کنند کاملیاهای سفید هوا. در شب تاریک باران می‌بارد در سانتیاگو. علف‌های خواب و نقره ماه تهی را می‌پوشانند. بر خیابان، باران را ببین سوگواری سنگ و شیشه را. سایه و خاکستر دریای خویش …

چرا آن تصویر چنین به دنبالم دوید؟ میان گودال‌های گل و لای تنه‌های خشک درختان و دام‌چاله‌های مرداب…؟ به طلسمی که کور می‌کرد، تنها با یک حرکت مرهمِ معطرِ نخستین انکار را منسوخ کرد. تمام بسترهای تن لبریزِ آب حیات بر جاده‌های گزیده‌ی سکوت بذر شقایق …