شعرها

درختان می‌پرسند برادران ما دقیقا چه هستیم؟…

مرا تنها بگذار درختی می‌گوید باشه باشه من خواهم گفت.…

وقتی می‌نویسم کاغذ تو را می‌شنود.…

برگ زنبقی بر چهره آب شنا می‌کند: مرگ به هیچ چیز دیگری شبیه نیست.…

من آبم رهایم کن بگذار بروم.…

بر دروازه شهر چاله ای است انگار از آن این جهان نیست.…

سنگریزه خیال می‌کند تو آبی.…

آب دنبال تو می‌گردد حتی به پای تو می‌افتد.…

به خاطر يک شاخه گل،
دخترها منتظر می‌شوند
تا به باغبان سلام کنند.…

ای گلی که سمت کوه‌ها می‌رويی،
آب دادن‌ات با من،
فقط بگو مال که‌ای؟…

دلم عين يک بچه‌ است،
حالا گريه می‌کند و
گل‌های باغِ آن غريبه را …

آهای مسافر!
از نگاه کردن سير شدی
يا دوباره صورتم را برگردانم؟…

گیسوان‌ام را کوتاه مکن مادر!
بگذار آن‌ها را بر شانه بیفشانم.
درخت هرس شده…

هر برگ بوته‌ی کنار چشمه،
داروی همه دردهاست.
گوشه‌ی چارقد دخترکان
نوازش‌شان می‌کند
وقتی …

اگر می‌خواهی مرا ببينی،
قرارمان آنجا که من
دلو آبم را پر می‌کنم.
اين‌بار …

يارم را نگاه کن!
آن طرف رودخانه دارد دعا می‌کند.
حتما خدا قبول نمی‌کند،…