همچون کوچه‌ای بی‌انتها | احمد شاملو

اينك بهار استامبول!
با نام ِ حقيقى ِ شاعر
از كف‏اش گل به بار …

پس آن‏گاه عشق در شعر باز مى‌‏گسترد
پس از سپيد ِ سكوت
ناب و …

رُزهاى دمشق
كه در ظلمات
دايه‏گان ِ پرتو ِ نوراَند و
آينه‏‌داران ِ هاله‏‌اند …

در مرزهاى هوا
هياهويى سرخ اخطار مى‏‌شود
بادها آغوش ِ مرا مى‏‌انبارند
و به …

درخت ِ مجروح
به عطر خويشم درمى‌‏پيچد.
اى هذيان ِ دلپذير كه ستاره‏‌گان را …

ستاره با خون‌‏اش
آلاله‏‌يى را شكل مى‏‌دهد
كه پرتوهاى آفتاب را خلاصه مى‏‌كند
تا …

بارانى از شكوفه‏‌هاى گيلاسْ‏‌بنان
مى‏‌چيند در هوا
اين ميغ ِ درخشان را
تا به …

آن جا كه دلارام مى‌‏نشيند
فضا از نشانه سرشار مى‌‏شود،
لمعانى رنگينْ‏‌كمانى
كه فرياد …

همه چيزى آشكارى‌‏ست بر درياچه‌‏ى پيشانى‌‏اش
آينه‏‌ى سكوت ِ سنگين ِ او بودن.
سرودى …

از زيبايى بازمى‌‏پوشد
ادوار ِ زوال‏‌ناپذير را.
به هنگام ِ برودت
در دل ِ …

اگر دريا فراز آيد
بدو خواهم گفت بازگردد
با مغاك‏‌اش.
تن‏‌ام
به لطف ِ …

و مرد افتاده بود.

يكى آواز داد: دلاور برخيز!
و مرد همچنان افتاده بود.…

ريزبار
علف‌ها را حتا
در هميان ِ توفان خم نكرد
و از غبار
جز …

آن جا، بر پله‌كان عريض
بر پله‌كان اشك‌ها
در كوره راه گود افتاده‌ى مرگ…

دوست نمى‌دارم به خواب اندر شوم شباهنگام
كه چهره‌ى تو بر شانه‌ى من است…

اين‌چنين، در چشم انتظارى،
شب‌ها چندان دراز مى‌گذرد
كه ترانه ريشه افشان كرده درخت‌وار …