خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

چنان که به ساحلی باکره باد دوچندان می‌شود و نی سبز نازکی بر ماسه‌ها دایره‌ای رسم می‌کند چنین به خاطرت می‌آورم در خویش‌.

بدون او اینجا بدون او. لهیب‌اش در زمزمه است.

در آغوش تو در آغوش من میان ملافه‌های نرم میان شب لطیف تنها درنده میان سایه میان ساعات میانِ یک قبل و بعد.

پرتوان می‌آیم با موسیقی، با شیپورها و طبل‌هایم، مارش می‌نوازم نه فقط برای فاتحان که برای مغلوبین و مقتولین هم.‌‌ شنیده‌ای که چه فرخنده روزی بود روز ظفر؟ و چنین نیز می‌گویم من که نیکوست شکست، چراکه نبردها به همان دل‌آوری مغلوبه می‌شوند که فتح. ضرب …

خوش و زیباست چون دریا تاریک است صورت درونی سکوت من بی‌کرانه‌است آن زن به زیر آفتاب، شب‌هنگام می‌غرد حَیَوانِ اعماق‌اش ای خاک نامکشوف‌ هنوز نامی نداری.

«موهایت در آمده است.» در تنهایی‌ام آواز می‌خوانم و نوازش‌شان می‌کنم.

آفتاب پرندگان را گرم می‌کند و من تو را به خاطر می‌آورم آفتابِ من و آواز می‌خوانم آرام تا نیاشوبم آفتاب را.

به کجا گریخته‌ای که من نیستم و دستانم؟ از تو‌ام من چون آب آن‌جا که سایه‌ات را دید.