خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

ای کتاب، نخواه که بمانی به هر گوشه، در تنهایی.

ترانه‌ی کوتاه، ترانه‌ی کوتاه، بسیار، بسیار، عین ستارگانِ آسمان عین شن‌های ساحل عین علف‌های چمنزار عین امواج رود… ترانه‌ی کوتاه، کوتاه، بسیار ساعات، ساعات، ساعات، ساعات، ستارگان، شن‌ها، علف‌ها، امواج ساعات، نورها، ساعات، سایه‌ها ساعات زندگیِ مردگان زندگی‌ام.

ترازوی ماه که به شمال اشاره می‌کند (رنگی).

ترانه‌ی من بخوان، پیش از آن‌که خوانده شوی! موهبت و شور ببخش به آن‌که نگاهت می‌کند پیش از آن‌که بخواندت! از خویش جاری شو: تازه و معطر!

بالای دریای کوبا انبوه گل‌های اخرایی گریه می‌کنند. بالای جزیره‌ی گمشده هوای زرد می‌لرزد.

بگشا خود را، جُلجُلان روز. ببند خود را، جُلجُلانِ شب.

شمع و چراغ و فانوس و شب‌پره. مجمع‌الکواکب نیزه‌ها. پنجره‌های کوچک طلایی می‌لرزند، و در سپیده‌دمان می‌جنبند صلیب‌ها بر صلیب‌ها. شمع و چراغ و فانوس و شب‌پره.

سویل برجی‌ست پر از کمانداران چیره‌دست. برای زخم‌خوردن سویل و برای مردن کوردوبا. شهری که در کمین وزن‌های بلند است و چون هزارتوها آن‌ها را حلقه می‌کند. سوزان چون پیچک‌های تاک. سویل برای زخم‌خوردن. زیر قوس آسمان میان دشت پاک‌اش، نیزه‌ی پیاپی رودش را پرتاب می‌کند. …