خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

جایی، گوشه‌ای، جنگلی به شعری وارد شد.

آسمان تهی. پرنده‌ها از گوشه راست به درون پر می‌کشند.

پرستویی، برکه‌ای، تکه‌ای از آسمان
باید از شعری بیرون افتاده باشند.
چنین گفت رهگذر.

خورشید بیرون می‌آید، ابزار آبرنگش را برمی‌دارد بر پشت بامها می‌نشیند خودش را تکرار می‌کند.

درختان می‌پرسند برادران ما دقیقا چه هستیم؟

مرا تنها بگذار درختی می‌گوید باشه باشه من خواهم گفت.

وقتی می‌نویسم کاغذ تو را می‌شنود.

برگ زنبقی بر چهره آب شنا می‌کند: مرگ به هیچ چیز دیگری شبیه نیست.