خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

هرگز چنین لطافتی نخواهی یافت انگار که از بارش برف، هزارها و هزارها و هزارها لحظه.

دیگر شب‌ها گرم نیستند، کشمش‌ها طعم سرما گرفته‌اند موش آبی تندتر شنا می‌کند نور شهر شدیدتر می‌شود سرشاخه‌های کاج می‌لرزند بالای سقف. نمی‌توانم خلاص شوم از این فکر و خیال که چیزی از یاد رفته‌است. طبل قطاری در شرق، هوهوی جغدی در جنوب.

روزها سال می‌شوند، سال‌ها مکان. و هنگام رفتن می‌رسد. سی و سه سال. سه بار با خودت تکرار کن و یک قرن می‌شود. می‌شود شمرد. ولی نمی‌دانم در خروجی به بیرون باز می‌شود یا به درون.

کوتاهی عمر بهترین خصیصه‌ی آدمی‌ست این‌که محو می‌شود یک‌بار برای همیشه. مرده از آغاز جهان تا هنگام تولدش، چرا باید بیدار شود تا کاری کند که بپاید برای ابد؟

بسیار تنها. ،که مثل تنها جواهر روی سینه‌اش زن بازویش را بالا می‌برد گردنش را می‌خارد. دست، کسی دیگر است گردن مال دیگری است. خودفریبی. او، دستش، بازویش، سینه‌اش،‌گلویش، گردنش، و خاریدنش تصویر منقوشی‌است حکاکی‌شده‌ از زنی که می‌پروراند نه کودکی که تقدیری را.

در رویا شکست دادن یک ارتش :با هزینه‌ی اندک ممکن است ده هزار ترس، صدهزار نفرت.

هر‌چه را آرزو می‌کنی، نمی‌خواهی رویا می‌گوید. رویای بد. تنبیه‌اش کن. از خانه بیرونش کن. به اسبش ببند و چهارنعل بتاز. اعدامش کن. حق‌اش است. بگذار قارچ بخورد از آن قارچ سمی.

گرم‌تر از هوای اطرافش سردتر از آبِ منتظر، کلی وقت تلف می‌کند تنها در اتاق و لباس عوض نمی‌کند انگار چیزی ندارد تا در بیاورد. ابهتی دارد تماشای یاسی چنین عظیم با ژست‌های اندک.