شعرها

بالای برکه

کبوتران، به گرد سرت می‌گردند
وقتی بال‌هاشان به گیسوان تو می‌خورد
خم …

رویا می‌بینی.

می‌ترسی از هرآن‌چه نیست
و در با‌غ‌های سیاه
صدای غرش می‌شنوی.

من …

در چشم‌هایت
غم توقف می‌کند.
هنوز غم نیست
اما نگاهم می‌کند.

و گلبرگی از …

یادت رفته نگاهم کنی،
آه! نابینای لبریزِ نور.

دستانت را از من گرفته‌ای
و …

چون آهنگی که از دوردستان می‌شنویم
لمس می‌کنم دستان دورت را
در خویش.
چنین …

نه مویه‌ی پرندگان است
بالای سایه‌ها،
نه رعشه‌‌ی گوگرد در خموشی طوفان.

نه جیوه …

از دستانم می‌ترسی
گاهی اما می‌خندی و در خود پنهان می‌شوی
و بی‌آن‌که بدانی…

از من گریخت.

شاید در توست
و تنها در دل کوچک‌ات احساس‌اش می‌کنی.
آری،…

می‌گویی: نور می‌آید.
حالا وقتش نیست.
ولی تو محال را نمی‌شناسی.
نور می‌اندیشی.…

در اندیشه‌ی تو خواهم بود
بیشتر از سایه‌ای مبهم نخواهم بود
در لحظه‌ای خواهم …

گلی هستی پیش از مغاک
همان گل واپسین.…

خوان خلمن، شاعر بزرگ آمریکای لاتین، این دفتر را بین سال‌های ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۵ …

هيچ چيز نباشد
نه حشره‌يى وزوز كُن
نه برگى لرزان
نه جانورى كه ليسه …

كسانى از سرزمين‌مان سخن به ميان آوردند
من اما به سرزمينى تهى‌دست مى‌انديشيدم
به …

واسه م بنویس چی می پوشی! گرم هست؟

واسه م بنویس چه طور …