پس از مرگ شاملو، حضور هیچ شاعری در ایران به من آن مایه قدرت نبخشید که در حضور او با من بود. تجسد روشن حقیقتی که قاطعانه انسان را میخکوب می‌کرد و تو را در هیچ دمی رها نمی‌کرد. امکان نداشت که در حضورش بتوانی معامله با ابلیس را تخیل کنی. پس از او به دنبالش همه‌ی دنیا را گشتم. در چک، در اسلواکی، در آمریکا، در فلسطین، اسپانیا، فنلاند،‌سوئد،‌رومانی و هرجایی که دستم به آن می‌رسید. او را چند روز پیش در گرانادا یافتم. در خانه‌ی لورکا با هم بودیم. به فستیوال شعری دعوت بودم در گرانادا و قرار بر این بود که با آنتونیو گاموندا مهمترین شاعر زنده‌ی اسپانیا و شاید همه‌ی جهان اسپانیولی زبان گفتگویی داشته باشم. کلارا خانس شاعر نیز همراهی‌ام می‌کرد. گاموندا، هشت ماهه بود که پدرش را از دست داد، در یتیمی و فقر بزرگ شد، پدرش از شاعران جریان مدرنیسموی اسپانیا بود و او پنج ساله بود در جنگ‌های داخلی اسپانیا، همه‌ی مدرسه‌ها بسته بود و به اجبار خواندن و نوشتن را با کتاب پدرش آغاز کرد.  دیدار و گفتگو از قطار آغاز شد، در مسیر مادرید به گرانادا و برای سه شب متوالی ادامه یافت. نتیجه فیلم مستندی شد از زندگی گاموندا، مجموعه‌ی پنج ساعت مصاحبه‌ی هیجان‌انگیز و طاقت‌فرسا و ده ساعت راش از زندگی و روزهای ما در الحمرا،‌ در خانه‌ی لورکا و در کوچه پس‌کوچه‌های گرانادا. در قطار که با هم به مادرید برمی‌گشتیم، دست در دست او احساس می‌کردم، شاملویم را باز می‌یابم. شگفت‌زده بودم که حتی ژست سیگار کشیدنش هم شبیه شاملو بود. این دفتر را برای پنجاه سالگی ازدواجش ترجمه کرده‌ام و به رسم پیشکشی برای او می‌فرستم. وقتی کتاب‌چه را آماده می‌کردم حیفم آمد که دوستانم را در لذت شعرهای او شریک نکنم. شعر گاموندا بسیار تلخ است. رنجی که در این شعرهاست چنان شفاف است که تامل در اعماقش ما را به تجربه‌ی دوباره‌ی تاریخمان دعوت می‌کند، تاریخی که با اسپانیا فصل‌های مشترک بسیار دارد. سلطه‌ی موحش فرانکو و فاشیسم و تجربه‌ی یاس، خیانت و دروغ. گاموندا ما را از اعماق‌مان برای‌مان روایت می‌کند. ترجمه‌ی فارسی این دفتر را تقدیم می‌کنم به دوستانی که سخت عزیزند و همیشه دلتنگشان خواهم بود: مانوئل لیناس، علی ثباتی، سرور جوان، میترا یوسفی، پیمان غلامی و نیز به همه بچه‌های خوب شیزوکالت.