بایگانی نوشته‌های الخاندرا پیزارنیک

یک‌روز
یک روز شاید
بی‌آنکه بمانم بروم
بروم چون آن‌که می‌رود.…

از خویش به بامداد جهیدم.
تنم را کنار نور رها کردم
و آواز خواندم…

یک مکان
نمی‌گویم یک فضا،
حرف می‌زنم
از
چه
حرف می‌زنم از آن‌چه نیست…

دستِ زنِ عاشق باد
صورتِ مرد غایب را
نوازش می‌کند.
زن در اوهام
با …

چشم‌ها
حرف می‌زنند
یا همین‌که خود را می‌گشایند
هرچه باقی مانده را
بیرون می‌ریزند.…

تنها به رویایِ شبی تنها.
آرمیده‌ام ایام حَیَوان را.
باد و باران مرا خط …

و سرانجام

سرودی بی‌ادبار
رویایی چنان ستاره‌ای…

سکراتِ
رویابینانِ
پاییز.…

رخنه‌ای در شب.

بی‌درنگ
فرشته‌ای
اشغالش می‌کند.…

هیچ از پرندگان نمی‌دانم.
تاریخ آتش را نمی‌شناسم.
باور دارم اما
که تنهایی‌ام
باید …

روستایی از نور
در سایه
خواهد سوخت…

در ساحل دیگرِ شب
عشق ممکن است

-مرا بِبَر-

مرا بِبَر به میان آن …

فاصله می‌گیری
از نام‌ها
که بر سکوت اشیا
دلالت می‌کنند.…

صدا زدم،
چون کشتی‌شکسته‌ای ملعون
صدا زدم امواج جانی را
که نام حقیقی مرگ …

نه
کلمات عشق نمی‌ورزند
غیاب می‌ورزند
اگر بگویم «آب»، می‌نوشی؟
اگر بگویم «نان»، می‌خوری؟…

بیان
با کلمات این جهان
که گسست از من
قایقی
که مرا با خود …