بایگانی نوشته‌های آلخاندرا پیزارنیک

اشک می‌ریزی
پای فریاد.
می‌گشایی
دریچه‌ی آرزوهایت را
و غنی‌تری
از شب.…

شعر می‌نویسی
چرا که محتاجی
به مکانی
که در آن باشد
آن‌چه که نیست.…

یک نور، یک چراغ.
دوریِ شب.
دوریِ دوری
از من زاده می‌شود،
زاده می‌شود …

کلمات
آن‌جایند
بقایایشان را جمع کن
کفش‌هایت را برق بیانداز
مراسم آغاز می‌شود.…

چون شعری
آگاه از سکوت اشیا
حرف می‌زنی
تا مرا نبینی.…

هنگام که قصر شب
به آتش کشد زیبایی خویش را
بر آینه‌ها می‌کوبیم
تا …

یک‌روز
یک روز شاید
بی‌آنکه بمانم بروم
بروم چون آن‌که می‌رود.…

از خویش به بامداد جهیدم.
تنم را کنار نور رها کردم
و آواز خواندم…

یک مکان
نمی‌گویم یک فضا،
حرف می‌زنم
از
چه
حرف می‌زنم از آن‌چه نیست…

دستِ زنِ عاشق باد
صورتِ مرد غایب را
نوازش می‌کند.
زن در اوهام
با …

چشم‌ها
حرف می‌زنند
یا همین‌که خود را می‌گشایند
هرچه باقی مانده را
بیرون می‌ریزند.…

تنها به رویایِ شبی تنها.
آرمیده‌ام ایام حَیَوان را.
باد و باران مرا خط …

و سرانجام

سرودی بی‌ادبار
رویایی چنان ستاره‌ای…

سکراتِ
رویابینانِ
پاییز.…

رخنه‌ای در شب.

بی‌درنگ
فرشته‌ای
اشغالش می‌کند.…

هیچ از پرندگان نمی‌دانم.
تاریخ آتش را نمی‌شناسم.
باور دارم اما
که تنهایی‌ام
باید …