بایگانی نوشته‌های الخاندرا پیزارنیک

١.
و خصوصاً خیرگی معصومانه. انگار اتفاقی نیفتاده، که چنین هم هست.

٢.
اما …

گفت، از غروب، امشب، پوشانیدند مرا در کفنی سیاه در تختخواب سروبن.
نوشانیدند به …

گلی
نه‌چندان دور از شب
بدن گنگ من
گشوده می‌شود
همچون اضطرار ظریف شبنم…

نه شعری دربارۀ غیاب تو،
تنها یک نقاشی، شکافی در دیوار،
چیزی در باد، …

هنوز حالا نیست
حالا هرگز نیست
هنوز حالا نیست
حالا و همیشه
هرگز است…

او که از لباس آبی خود مرده‌ست دارد می‌خواند. لبالب از مرگ می‌خواند و …

نمی‌توانم با صدای خود حرف بزنم، با صداهای خود مگر.

چشم‌های او دروازه‌های معابد …

در دست درهم‌فشردۀ مرده‌ای،
در حافظۀ دیوانه‌ای،
در اندوه کودکی،
در دستی که لیوانی …

ا.
زبانه می‌کشد زبان خاموش. انتشار خاموشی،
آتش‌ست خاموشی.

باید گفت از آب و …

١.
— به گل می‎نشیند فاصله. تماشا کن از پنجره هیاکلی را که ناکامل‌‌اند …

آن بیرون آفتابی‌ست.
چیزی بیش‌تر از یک خورشید نیست،
اما مردم نگاهش می‌کنند و …

شعری که نمی‌سرایم
شعری که سزاوارش نیستم
هراس بودن
دو معبر آینه:
در من …

از کودکی چیزی نمی‌دانم
بیش از هراسی درخشان
و دستی
که مرا پهلو به …

جزیره‌ی خاطره منفجر خواهد شد.
زندگی
تنها فعل خلوص خواهد بود.
زندان
برای روزهای …

بعد
وقتی مردند
خواهم رقصید
گمشده در نور شراب
و عاشق نیمه‌های شب.…

در شبِ دل.
در مرکز فکر سیاه.

هیچ‌کس مرئی نیست.
هیچ کس در باغی …