شعرها

باران می‌بارد در درون من.
تصوير‌ت، ديوار من است
قهوه‌ام، خون تو.
بالش، درخشش …

چيزی نيست که نتوانم آن زير پيدا کنم.
صداهای ميان درختان، اوراق گم‌شده‌ی دريا.…

راه مردی را می‌‌جويم که در تو می‌آرامد.
راهی که مردی ميان دلش و …

زن، آن‌شب گريست، نه برای آن‌که مرد بشنود.
به خاطر گريه‌اش نبود که مرد …

جستجو. جستجو. تکاپو. تکاپو.
سرد. سرد. روشن. روشن.
حزن. حزن. رنج. رنج.
شعله‌های سوزان. …

کسی بر تپه‌ی ديگر.
بهتر آن است که يک‌راست
نگاه‌شان نکنی. نظاره‌شان کنی

از …

فخر کون را برای ستاره‌ی
بلاهت که بدان روشنی می‌بخشد.
برای تنهايی آرام سنگ‌شده‌اش…

گريه‌ می‌کنی يا که می‌خندی آن‌گاه که آواز شاعر را می‌شنوی؟
«بيرون از نخستين …

چه‌قدر دست به دست می‌گردد تنت
تا به من می‌رسد
و من آن‌ر‌ا به …

لبه‌های تيز نابکارند و
نردبان‌ها مرا هم می‌ترسانند.

کمين می‌کنم، سفير کشان ميان
ويرانی‌ها. …

دهانم چون شکافی شکوفه می‌کند.
همه‌ی سال در خطا بوده‌ام،
در شب‌های ملال
که …

قدم می‌زند در آسمان: بی‌ابر
صاف، تنها ماه.…

بيست و چهار ساله‌ام
سرب آجين کشتار
زنده ماندم.

تمامشان مترادف‌های هيچ‌اند:
انسان و …

ناگاه پنجره می‌گشايد و
مادر آواز خواهد داد که
حالا می توان داخل شد.…

و هنوز سفيدی را
بهتر می توان با خاکستری وصف کرد
پرنده را با …

فلج می‌کنند، شکنجه‌می‌کنند يک‌دگر را
با سکوت‌‌ها و با کلمات
گويی زيستن را از …