همان صدا، همیشه |
ایو بونفوآ

من چونان نانی‌ام که قسمت می‌کنی
چونان آتشی که می‌افروزی، چونان آب پاکیزه‌ای که با تو سرازیر می‌شود بر سرزمین مردگان
چونان کف بر آب
که روشنایی و لنگرگاه برایت پرورده است.
چونان پرنده‌ی شامگاه که کرانه‌ها را می‌زداید،
چونان باد شب که به ناگه سخت و سرد می‌شود.