بایگانی نوشته‌های هنگامه هویدا

اما تو، ای برهوت!
پرده‌های تاریکت را
فروتر بگستران.
سکوتت را، همچون سببی اساطیری،…


زیبا
چونان دستِ معشوق
بر دریا.
و چنین تنها.

برای تو می‌نویسم.

درد،
صدفی‌ست…

پرنده‌ی ویرانه‌ها
از دلِ مرگ
سر برمی‌کشد.

در سنگِ کبود،
زیرِ آفتاب،
آشیان می‌سازد.…

من چونان نانی‌ام که قسمت می‌کنی
چونان آتشی که می‌افروزی، چونان آب پاکیزه‌ای که …

سفر دور و دراز همه‌ی راه‌ها را به زنجیر می‌کشد و با خود می‌برد.…